Sycylijska mafia to już legenda okryta płaszczykiem fantazji i tajemnicy, pełna mroku i fascynujących historii. Stereotypy o mafii słyszał chyba każdy z nas – ja na pewno! Po raz pierwszy miałam z nimi styczność przed wyjazdem na studia na Sycylię. Sporo osób ostrzegało mnie przed mafią, nie mając o niej zielonego pojęcia. Mafia miała mnie porwać, sprzedać albo zabić. Pytania o sycylijską mafię (i związane z nią bezpieczeństwo na Sycylii) dostaję do dziś mimo, że nie jestem żadnym znawcą jeśli chodzi o tę organizację ani nie mam w niej żadnych znajomości. Kiedy mówię, że lecę na Sycylię u większości moich rozmówców (przeważnie u osób, które mnie nie znają) pojawia się ten dziwny ironiczny uśmieszek, za którym czają się pytania o mafię. Dzisiaj mam dla Was listę filmów, które opowiadają o sycylijskiej mafii i są ekranizacjami prawdziwych wydarzeń (z paroma wyjątkami). Dzięki nim poznacie nieco lepiej mafijną rzeczywistość, zrozumiecie niektóre zachowania i działania mafii i zobaczycie, że zwykły śmiertelnik, który nie ma powiązań z mafią nie ma się czego obawiać. Oto najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Zapraszam! Poniżej znajdziecie subiektywnie wybrane najlepsze filmy o mafii sycylijskiej. Niektóre z nich są prawdziwymi dziełami filmowymi, klasykami, które trzeba obejrzeć. Inne świetnie przedstawiają świat mafii, jej kodeks i ideały. Każdy z tych filmów jest inny, każdy opowiada o mafii w inny sposób, z innej perspektywy, ale każdą z tych perspektyw warto poznać, żeby zrozumieć, jak złożonym bytem jest mafia. Gwarantuję, że jeśli obejrzycie przynajmniej część z poniższych filmów przestaniecie postrzegać tę organizację z perspektywy stereotypu. Poniższa lista filmów o mafii sycylijskiej jest chronologiczna – od najstarszego do najmłodszego filmu. Na koniec polecam również kilka filmów dokumentalnych o mafii sycylijskiej, które znajdziecie na Netflixie. Zobacz również: 5 mitów o Sycylii, które należy obalić Ojciec Chrzestny (1972) “Ojciec Chrzestny” w reżyserii Francisa Forda Coppoli to już klasyk. Ten film zna i widział chyba każdy. To na jego podstawie większość z nas wyrobiła sobie opinię na temat mafijnej rzeczywistości. “Ojciec Chrzestny” został nakręcony na podstawie słynnej powieści Mario Puzo o tym samym tytule. Głównym bohaterem jest Don Vito Corleone, z pochodzenia Sycylijczyk, szef mafii nowojorskiej, który przy pomocy swoich synów i zaufanego pomocnika stara się utrzymać swoją pozycję w bezwzględnym świecie amerykańskiej mafii. Film opowiada o historii rodu Corleone, ale ukazuje również podstawowe zasady działania mafii i kodeksu mafijnego (honor, szacunek i wierność rodzinie). Sto kroków (2000) Jeden z lepszych i najbardziej przejmujących (moim zdaniem) filmów, które traktują o sycylijskiej mafii. Dramat kryminalny “Sto kroków” w reżyserii Marco Tullio Giordana opowiada prawdziwą historię życia Giuseppe “Peppino” Impastato, sycylijskiego aktywisty lewicowego, który miał odwagę sprzeciwić się działaniom mafii i wyśmiewać jej działania na antenie swojego radia. Tytułowe “Sto kroków” to odległość jaka dzieli dom rodziny Impastato od domu Tano Badalamentiego, bossa lokalnej mafii. Akcja filmu rozgrywa się w sycylijskim miasteczku Cinisi. To tam mieszka cała rodzina Impastato i tam urodził się Peppino. Już jako mały chłopiec, Giuseppe przebywał w otoczeniu mafii. Jego ojciec i najbliżsi krewni należeli do tej organizacji, a jego wujek Cesare Manzella był bossem mafii w Cinisi. Dorosłemu Peppino (w tej roli świetny Luigi Lo Cascio) daleko jednak do ideałów świata mafii. Robi wszystko co może, żeby wyrazić czy pokazać swój sprzeciw. W 1978 roku jego antymafijne działania zostają przypłacone życiem. W 2001 roku “Sto kroków” był nominowany do Złotych Globów za najlepszy film zagraniczny. Luigi Lo Cascio został wyróżniony za tę rolę statuetką Davida di Donatello dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Mafia zabija tylko latem (2013) “Mafia zabija tylko latem” to komedia kryminalna w reżyserii Pierfrancesco Diliberto, znanego pod pseudonimem Pif. Film w lekki i humorystyczny sposób (ale z należytym szacunkiem) pokazuje życie w Palermo w latach 80 z perspektywy Arturo. Arturo jest zwykłym sycylijskim chłopcem, który (jak każde dziecko) chodzi do szkoły, zakochuje się w koleżance z klasy i ma swoje marzenia. Niezwykłość Arturo polega jednak na tym, że na co dzień zderza się z mafijną rzeczywistością. Zwierza się ze swojego zauroczenia Rocco Chinnici (jeden z sędziów, którzy zainicjowali prace przeciwko mafii), przeprowadza wywiad z generałem Dalla Chiesa i zajada się irisem z ricottą z inspektorem policji Borisem Giuliano. “Mafia zabija tylko latem” opowiada o głośnych zbrodniach sycylijskiej mafii, które miały miejsce w latach 80. i 90., a o których sam Pif słyszał, wychowując się i dorastając na Sycylii. Koniec filmu można uznać za swoisty hołd bohaterom ruchu antymafijnego, którzy działali w tamtych czasach. Film otrzymał nagrodę Davida di Donatello za najlepszy debiut reżyserski w 2014 roku. La Siciliana Ribelle (2008) “La Siciliana Ribelle” (angielski tytuł “Sicilian Girl”) w reżyserii Marco Amenty opowiada o sycylijskiej mafii z perspektywy kobiety. Film przedstawia historię Rity Atrii (w filmie Rity Mancuso, gdyż reżyser postanowił zmienić nazwiska ze względu na prywatność żyjącej rodziny), córki Vito Atrii, lokalnego bossa mafijnego z Partanny. W 1985 roku, w wieku 11 lat, Rita jest świadkiem zabójstwa swojego ojca przez innego członka tego samego klanu. Kilka lat później z rąk mafii ginie również jej brat. Rita, która przez lata zapisywała w swoim pamiętniku wszystkie, najbardziej ponure i brudne tajemnice mafii, pragnie zemsty. Jako 17-letnia dziewczyna zaczyna współpracować z wymiarem sprawiedliwości i z sędzią Paolo Borsellino, członkiem Sztabu Antymafijnego i jednym z sędziów, którzy doprowadzili do słynnego Maksiprocesu. Historia Rity nie ma szczęśliwego zakończenia. W 1992 roku, kilka dni po zamachu bombowym, w którym zginął sędzia Borsellino, Rita popełnia samobójstwo. “La Siciliana Ribelle” opowiada jedną z najmniej znanych historii mafijnych. Warto ją obejrzeć chociażby po to, żeby zobaczyć jak zmieniała się mafia od środka na przełomie lat 80. i 90., jak działają mafijne mechanizmy i jak traktowane są osoby, które sprzeciwiają się mafijnej zmowie milczenia. Nie wiem, czy znajdziecie ten film w języku polskim (z napisami czy z lektorem), ale jeśli znajdziecie go po angielsku czy po francusku, zobaczcie go sobie, bo warto. Zdrajca (2019) Tommaso Buscetta to jedno z głośniejszych i najbardziej znanych nazwisk współczesnej mafii. To on, jeden z czołowych przedstawicieli Cosa Nostry, sprzeciwił się mafii, złamał zmowę milczenia (omertà) i zaczął współpracować z włoskim i amerykańskim wymiarem sprawiedliwości. To właśnie on, Don Masino, został świadkiem koronnym i w 1986 roku podczas Maksiprocesu wyjawił wszystkie tajemnice sycylijskiej mafii. To przez niego (a raczej dzięki niemu) na ławie oskarżonych zasiadło 460 mafiosi. Większość z nich (ponad 360 osób) skazano, a aż 19 otrzymało dożywocie. “Zdrajca”, nowy film w reżyserii Marco Bellocchio, opowiada historię najsłynniejszego pentito (członek mafii, który złamał zmowę milczenia) w historii sycylijskiej mafii. Film rozpoczyna się sceną uroczystości ku św. Rozalii, patronki Palermo, w której uczestniczą najważniejsi członkowie mafii. Następnie ukazuje fragmenty włoskiego i brazylijskiego życia Tommaso Buscetty, działanie sycylijskiej mafii, współpracę bossa z Giovannim Falcone, przebieg Maksiprocesu i wydarzenia mu towarzyszące. Bellocchio przedstawia postać Buscetty bez cienia oceny. Z jednej strony to bezwzględny mafiozo, który zabił ogrom ludzi, a z drugiej – honorowy boss, któremu moralność i lojalność w stosunku do prawdziwego kodeksu mafijnego kazała ujawnić sekrety mafii. Staje on przeciwko nowym przywódcom Cosa Nostry, którzy zdradzili prawdziwy honor i prawdziwe wartości mafii. “Zdrajca” to bardzo ciekawie zrobiony i nakręcony obraz. Warto zobaczyć! Najlepsze filmy o mafii sycylijskiej – filmy dokumentalne Nasz ojciec chrzestny (2019) Pełnometrażowy film dokumentalny, który opowiada o życiu Tommaso Buscetty – pierwszego w historii bossa mafii, który obrócił się przeciwko swojej organizacji. “Nasz ojciec chrzestny” przedstawia historię Buscetty w sposób rzetelny, posiłkując się zarówno nagraniami telewizyjnymi, fragmentami Maksiprocesu i wypowiedziami osób, które miały styczność z Don Masino, jak i prywatnymi nagraniami rodziny Buscetta. Co najważniejsze (i najbardziej wartościowe), po 30 latach ukrywania się i milczenia rodzina Buscetta, czyli żona, córki i syn Don Tommaso, opowiadają o nim (i o całym swoim życiu) ze swojej perspektywy. Bardzo ciekawy dokument, który znajdziecie na Neflixie (tutaj). Polecam! Najbardziej poszukiwani przestępcy: Matteo Messina Denaro – ostatni ojciec chrzestny Cosa Nostry (2020) Matteo Messina Denaro to obecny boss Cosa Nostry, capo di tutti capi. Skazany na dożywocie za śmiertelne zamachy w Capaci, Palermo, Florencji czy w Rzymie, Messina Denaro od 27 lat jest poszukiwany listem gończym. Nikt, dosłownie nikt nie wie, gdzie się ukrywa i czy w ogóle żyje. To właśnie jego postaci poświęcony jest jeden z odcinków nowej serii Netflixa “Najbardziej poszukiwani przestępcy”. Dowiecie się z niego, kim jest Messina Denaro, jakie przestępstwa ma na swoim koncie i co łączyło go z Totò Riina. W filmie wypowiadają się śledczy, którzy prowadzą lub prowadzili jego sprawę, przyjaciel oraz świadek koronny, który w latach 90. zeznawał przeciwko sycylijskiej mafii. Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia (2021) “Vendetta: Prawda, kłamstwa i mafia” to najnowszy serial dokumentalny wyprodukowany przez Netflix, który pokazuje, co może się wydarzyć (i co się dzieje), kiedy ludzie mający na celu zwalczać mafię sami zostaną oskarżeni o wymuszenia czy nadużywanie swojej władzy. Bohaterami sześcioodcinkowego serialu Netflixa są dwie osobowości, zwalczające sycylijską przestępczość zorganizowaną. Jedną z nich jest Pino Maniaci – były przedsiębiorca budowlany, dzisiaj dziennikarz lokalnej telewizji Telejato zajmującej się działalnością antymafijną. Pino jest niesamowicie charyzmatycznym działaczem społecznym, który poświęcił swoje życie, aby zwalczać Cosa Nostrę i ukazywać nielegalne działania i nadużycia władzy. Drugą bohaterką jest Silvana Saguto, była sędzina i przewodnicząca Departamentu Środków Prewencyjnych sądu w Palermo, która przez wiele lat działała przeciwko mafii dla dobra Sycylii i całych Włoch. W 2013 roku Pino Maniaci ujawnia szczegóły działań Saguto, które z praworządnością mają niewiele wspólnego i nazywa je największym skandalem tego wieku. Na odpowiedź od wysoko postawionej sędzi Pino nie musi długo czekać tym bardziej, że władza, która działa przeciwko mafii dobrze wie, jak uciszyć niewygodnych świadków. Problem (dla Saguto) w tym, że Maniaci jest nieugięty i niczego się nie boi. Sprawa Saguto kończy się procesem i wyrokiem pod koniec 2020 roku, natomiast sprawa Pino Maniaci ma swój koniec w kwietniu 2021. Serial dokumentalny Netflixa opowiada o tym, co dzieje się przez te wszystkie lata (od 2013 do 2021), jakie sprawy i historie wychodzą na światło dzienne i kto tak naprawdę walczy z sycylijską mafią. Zapraszam Was do polubienia strony KingaGajaTravels na Facebooku oraz do śledzenia mojego profilu na Instagramie, gdzie dzielę się z Wami ciekawostkami na temat mojej ukochanej Sycylii i kuchni sycylijskiej. Będzie mi również bardzo miło, jeśli zostawisz komentarz pod tym wpisem. A jeśli spodobał Ci się ten artykuł to koniecznie udostępnij go innym! Grazie!♥ Zobacz także: Najlepsze filmy włoskie – klasyki kina włoskiego, które musisz zobaczyć

Choć w kraju swego pochodzenia, czyli we Włoszech, "Gomorra" bije rekordy popularności, wywołując u widzów taką histerię, że potrafią oni wysyłać pogróżki do aktorów, których bohaterowie dopuścili się czynów niegodnych, resztę świata ta premiera niewiele obeszła. Tu i ówdzie pojawiła się jakaś wzmianka czy nieszczególnie obszerna recenzja, ale europejskie czy tym bardziej amerykańskie media niespecjalnie się nią zainteresowały. Tymczasem jest to - i biorę pełną odpowiedzialność za te słowa - definitywnie jeden z najlepszych seriali ostatnich lat, który śmiało może konkurować z najgłośniejszymi działami rodem z USA - "Detektywem", "Breaking Bad" czy "Zakazanym imperium". Włoska mafia od środka Inspiracją do stworzenia serialu była wydana w 2006 roku książka "Gomorra" Roberta Saviano, działanie włoskiej mafii oraz jej powiązania z legalną gospodarką i polityką. Pełna szczegółowych faktów i nazwisk, przynosiła autorowi liczne nagrody i uznanie, ale także... wyrok śmierci, wydany przez neapolitańskich bossów. Saviano zmuszony był opuścić rodzinne miasto i często zmieniać miejsce zamieszkania. Od tego czasu żyje pod ochroną włoskiego rządu. Tytuł książki nawiązuje do biblijnej gomory oraz do kryminalnej organizacji zawiązanej w 1820 roku w Królestwie Neapolu, a funkcjonującej do dziś, czyli "Gomorra" to opowieść o rządzonej twardą i bezwzględną ręką mafii Neapolu, która pozwala widzowi spojrzeć na przestępcze oblicze tego miasta od środka. Bohaterami są tu bowiem członkowie sprawującego niepodzielną władzę klanu Savastano, zajmującego się przede wszystkim handlem narkotykami. Nieszczęśliwy zbieg okoliczności sprawia, że głowa klanu, Don Pietro, trafia do więzienia. Na ulicach rozpoczyna się krwawa walka o jego domenę. Młodzi u władzy Gdy rząd Włoch wydał kamorze wojnę, tak naprawdę tylko pogorszył sprawę. Starzy bossowie zamknięci za kratami tracili swoje wpływy i autorytet, tymczasem na powierzchnię wypłynęły młode wilki - gangsterzy, którzy do władzy i wielkich pieniędzy chcieli dojść szybciej, za nic mając ustalone przed laty zasady, swoją pozycję budując przy pomocy właśnie te przemiany są tłem dla wydarzeń przedstawionych w serialu "Gomorra". Niezaspokojone ambicje młodych, którzy chcieliby trzymać dzielnicę za mordę, a w szeregach klanu wyznaczono im poślednią rolę czujki czy pomniejszego dilera, eksplodują, a ulice spływają krwią. Nikt nie jest bezpieczny, żadna ze świętych jeszcze niedawno tradycji nie ma już znaczenia. Policja, rząd, wojsko - wszystkie instytucje są bezsilne, gdy z mafią trzymają niemal wszyscy mieszkańcy Neapolu. Tylko mafia może im bowiem zagwarantować godny byt w miejscu, w którym brakuje publicznych szkół, szpitali i miejsc pracy. Gdzie ci bohaterowie? Wyrazistą cechą "Gomorry" jest brak bohaterów pozytywnych. Wszystkie kluczowe postaci z serialu to członkowie kamorry, jednostki pozbawione skrupułów, bezlitosne, skore to przemocy, tortur i morderstwa, dla których ludzkie życie nie ma praktycznie żadnej wartości. To nie jest historia z gatunku "policjanci kontra przestępcy" albo upraszczając - "źli kontra dobrzy".A mimo to bohaterowie budzą sympatię, widz emocjonuje się ich losami, przeżywa ich sukcesy lub porażki. To zasługa narracyjnej maestrii serialu, za sprawą której również trudno się od niego oderwać. Od pierwszego odcinka wsiąkamy w gęsty, mroczny klimat pełen niebezpieczeństw - wyrwać się z niego jest równie trudno, jak odejść z mafii. "Gomorra" - serial totalny W "Gomorze" jest wszystko, czego można by oczekiwać od produkcji telewizyjnej na najwyższym poziomie. Świetny scenariusz, mistrzowskie dialogi, rewelacyjnie napisane postaci, niepowtarzalny nastrój, autentyzm, realizm, włoskie disko, wciągająca fabuła, fantastyczne zdjęcia... mógłbym tak jeszcze długo. Ta wielowymiarowa i wielowątkowa opowieść o mafii, władzy, ambicji, przemocy i honorze łączy cechy najlepszych seriali kiedykolwiek wyprodukowanych. Mamy tu i sensownie umotywowanych, charakterystycznych bohaterów z bardzo dobrze zbudowaną głębią psychologiczną, i obraz ich stopniowych przemian, jak również genialne umieszczenie ich strukturze wszystko jest tak wybitne, że Hollywood mogłoby się od twórców "Gomorry" uczyć. Zresztą wychodzi na to, że zamierza - sequel "Sicario" wyreżyseruje Stefano Sollima, twórca serialu. Drugi sezon - lepszy, gorszy? Trudno odpowiedzieć na pytanie, czy drugi sezon okazał się lepszy od pierwszego. Z drugiej strony nie ma to jednak wielkiego znaczenia, najważniejsze jest to, że potwierdza wysoką klasę "Gomorry". Z całą pewnością nie okaże się on rozczarowujący dla nikogo, kogo zachwyciła pierwsza seria. Kontynuuje on rozpoczęte wątki, wprowadzając także szereg zgodnie z przewidywaniami, udało się przeżyć, ale rozbity klan Savastano znika z Neapolu. Zbiegły z więzienia Don Pietro ukrywa się w Niemczech, miastem zarządza przestępcza koalicja pomniejszych klanów, przewodzona przez Ciro Di Marię. Na pozór wydaje się, że Ciro dopiął swego, w istocie stoi teraz przed nowymi problemami. Stara się łagodzić tarcia wewnątrz koalicji, działać obiektywnie i rozsądnie, nie opowiadając się po żadnej ze stron. Dla niektórych to, że nie stoi po ich stronie, znaczy, że stoi po przeciwnej. Młodzi, agresywni i nieobliczalni gangsterzy - wdowy po Savastano - zaczynają coraz głośniej i agresywniej dopominać się o wpływy, pieniądze i Don Pietro wcale nie zamierza odpuścić sobie Neapolu. W sekrecie wraca do miasta i rękami swoich wiernych ludzi zaczyna siać w nim chaos, chcąc jeszcze bardziej skłócić i skonfliktować członków przymierza. Jednocześnie dochodzi do tarcia pomiędzy Don Pietro i Gennym, każdy z nich ma swoją wizję tego, jak dokonać zemsty na Ciro i odzyskać utraconą pozycję. Gdy ojciec odsuwa syna od siebie, Ciro składa Genny'emu propozycję. Chce, by pozbyli się głowy klanu Savastano i wspólnie objęli rządy nad zatem niezwykle emocjonująco. Z każdym kolejnym odcinkiem atmosfera jest coraz bardziej gęsta, trup ściele się gęsto - przyjdzie nam na zawsze pożegnać kilka ważnych postaci - a serial wciąga coraz bardziej. Aż do wstrząsającego finału, który pozostawia widza absolutnie bezbronnym. To jeszcze nie koniec Potwierdzono już, że powstanie jeszcze przynajmniej jeden, a najprawdopodobniej dwa kolejne sezony "Gomorry". Trudno mi wyobrazić sobie lepszą wiadomość ze świata seriali. Na żadną inną produkcję nie czekam tak, jak na tę. Być może "Breaking Bad", "Detektyw" czy "Prawo ulicy" to dzieła obiektywnie (niewiele) lepsze, ale dla mnie "Gomorra" to prawdziwe objawienie i widowisko jak żadne inne, do którego pałam miłością szczerą i głęboką.

Tęsknicie za "Gomorrą"? A może uważacie, że produkcji o gangsterach jest za mało? Jeśli na którekolwiek pytanie odpowiedzieliście twierdząco, "Suburra" jest czymś dla Was. Drobne spoilery. Pierwsza włoska produkcja Netfliksa musiała być o mafii, innej możliwości nie było. Problem tylko w tym, że już jedna, niezwykle popularna gangsterska produkcja telewizyjna z Italii wyszła na świat. Twórcy "Suburry" sami sprezentowali sobie zatem karkołomne zadanie – musieli stworzyć serial, który z pewnością będzie do niemal kultowej już "Gomorry" porównywany, a jeszcze musi się po tych porównaniach obronić. Trudna misja, ale nie bez szans na powodzenie. Tutaj jednak takich porównań nie znajdziecie – "Gomorrę" odkładam na bok i oceniam "Suburrę" taką, jaka jest, bez dodatkowego kontekstu. Nie będzie także porównań do filmowej "Suburry" – serial jest jej prequelem i znajomość filmu absolutnie nie jest wymagana. Jest ich trzech. Aureliano (Alessandro Borghi) – stosunkowo młody gangster, z którym już trzeba się liczyć, ale który wciąż nie gra w pierwszej lidze. Spadino (Giacomo Ferrara) – pochodzący z gangsterskiej, cygańskiej rodziny, więc siłą rzeczy znający jedynie takie życie. Gabriele (Eduardo Valdarnini) – syn policjanta. Żaden z niego wielki gangster, ale zachciało mu się handlować kokainą w złym miejscu, co wplątuje go w spore kłopoty i krzyżuje jego ścieżki z Aureliano i Spadino. Bardzo ważną postacią jest także Samurai (Francesco Acquaroli) – postawiony zdecydowanie wyżej od nich gangster, który nie raz, nie dwa wpłynie na ich losy. No i jest jeszcze Rzym – miejsce, o którym z czystym sumieniem można powiedzieć, że jest bohaterem akcji na równi ze wspomnianymi wcześniej postaciami. Operatorzy wykonali świetną robotę, pokazując nam z jednej strony miasto urzekające swoim pięknem, a czasem zabierając nas w takie jego zakamarki, w które turyści mogliby zajrzeć jedynie przez przypadek. Wieczne miasto zachwyca i niepokoi zarazem i trudno się dziwić – w końcu jego centralnym punktem jest Watykan i Bazylika św. Piotra, którą w serialu widać nader często. Szybko się przekonamy, że to miejsce piękne tylko z wierzchu, a panowie ubrani w sutanny są nie mniejszą mafią niż ci z pistoletami u boku. Można powiedzieć, że to właśnie Kościół splata losy trzech głównych bohaterów, bo spotykają się oni w tym samym miejscu i w tym samym czasie – na suto zakrapianej orgii, na której niemal umiera wysoko postawiony w Watykanie ksiądz. Panowie postanawiają go szantażować, aby zarobić jak najwięcej pieniędzy i nawet nie zauważają, jak wplątuje ich to w coraz większe problemy. W tle zaczyna się pojawiać do cna przepełniona korupcją włoska polityka i nie myślcie, że tylko rzymscy urzędnicy potrafią dogadać się z mafią, by osiągnąć swoje cele – ci z Watykanu robią to równie chętnie. Scenarzyści "Suburry" potrafią zręcznie żonglować wątkami. Łączą je w odpowiednich momentach, ale gdy trzeba, potrafią też bohaterów na trochę rozdzielić. Bardzo dobrze serialowi robi to, że jego bohaterowie nie zasiadają na najwyższych szczeblach zorganizowanej przestępczości. Owszem, trzeba się z nimi liczyć, a o Samuraiu, który wydaje się pociągać za wiele sznurków, mówi się nawet, że rządzi tym miastem, ale nawet i on trafia na ludzi, którzy nie się onieśmieleni jego władzą. Siła "Suburry" tkwi właśnie w bohaterach, bo przez większość czasu jednak nie jest to serial wypakowany akcją. Nie uświadczycie tutaj tylu szalonych pościgów i strzelanin, jak w "Narcos". Tutaj liczą się przede wszystkim bardzo niejednoznaczne postacie. Taki Aureliano na przykład z jednej strony jest szaleńcem, który często nie panuje nad nerwami – czym zresztą sprowadza na siebie spore problemy. Przez całe to szaleństwo bardzo często przebija się jednak sentymentalny gość, który tęskni za matką i potrafi przygarnąć psa zabitego przed chwilą gangstera. Spadino wydaje się być w konflikcie z całym światem, swoją rodziną, a przede wszystkim ze sobą. W końcu to gangster ukrywający przed wszystkimi swój homoseksualizm, a na dodatek zmuszony przez rodziców do ślubu, który wzmocni pozycję jego rodu w rzymskim półświatku. Ta postać udała się chyba twórcom najbardziej – Spadino jest pełen sprzeczności, bo niby wygląda na najbardziej wyluzowanego ze wszystkich bohaterów, ale można odnieść wrażenie, że wewnątrz niego wszystko się gotuje. Najbardziej tragicznym bohaterem jest jednak Gabriele – chłopak zdecydowanie nie pasuje do tego gangsterskiego świata, jednak z czasem pochłania go on coraz bardziej, aż wydaje się, że to się nie może dobrze skończyć. Jako produkcja gangsterska "Suburra" wypada więcej niż dobrze – ciemne interesy, których w Rzymie nie brakuje zostały tu przedstawione bardzo realistycznie, doskonale oddano także różnorodność panującą w tym świecie – są tutaj ludzie działający po cichu, którzy zarobili już pewnie niesamowite pieniądze, ale starają się z tym nie obnosić i są tacy, jak cygańska rodzina Spadino – obwieszeni złotem, które ocieka też ze ścian ich domów. Są ludzie działający racjonalnie, są tacy, którzy zbyt często dają się ponieść emocjom. Twórcy serialu odzierają nas także z idealizmu, bo w tym świecie każdy człowiek ma swoją cenę, trzeba tylko ją znaleźć. Nawet polityk, który wydaje się prawy i sprawiedliwy, bo w końcu nikt nie chce chodzić w obdartych butach. Jeśli czegoś jeszcze w dzisiejszej telewizji brakuje, to są to mocne seriale o gangsterach. "Suburra" udanie wypełnia tę lukę i nie pozwala się nudzić przez 10 odcinków. Owszem, momentami tempo serialu mogłoby być nieco szybsze, ale w ostatecznym rozrachunku to serial, który prostymi środkami, bez szczególnego kombinowania, potrafi widza zaintrygować i przyciągnąć do ekranu. Sposoby na to są czasem wręcz absurdalnie proste – wystarczy na przykład na początku odcinka pokazać zaskakującą scenę, a później cofnąć akcję o 24 godziny, by pokazać, jak do niej doszło. Nie jest to szczególnie wysublimowane, ale skoro działa, to czego chcieć więcej? Bo "Suburra", mimo czasem szekspirowskich dylematów bohaterów, to jednak przede wszystkim serial, który ma dostarczać widzom rozrywki i jego twórcy zdają się to rozumieć. Chwała im za to, że udało im się stworzyć rozrywkę wysokich lotów, którą powinni docenić fani i "Narcos", i "The Wire". A fani "Gomorry" to wręcz powinni przyjąć ten serial z otwartymi rękami.

Współczesna telewizja stała się miejscem, w którym twórcy bez skrępowania mogą mówić własnym językiem. To właśnie seriale wytyczają drogę kinu i zmieniają mody narracyjne. Dwie najnowsze produkcje o mafii zrywają z jej mitologicznym wymiarem rozpoczętym w „Ojcu chrzestnym”. W ostatnich latach to właśnie mały ekran przekracza kolejne granice pokazywanej przemocy, która jeszcze kilka lat temu była niewyobrażalna nawet w kinie. Serial „Walking Dead” unaocznia przemoc jak w kinie z popularnego w latach 70. w USA gatunku Grindhouse, który kilka lat temu został wskrzeszony przez duet Tarantino/Rodriguez. Przemoc w takich produkcjach jest tak szokująca, że przeradza się w groteskę rodem z innego spektakularnie odgrzewającego kicz lat 80. serialu „Ash vs martwe zło”. Z drugiej strony twórcy seriali sięgają po inny rodzaj realizmu. Dzięki paradokumentalnej albo reporterskiej stylistyce jeszcze dokładniej przybliżają widzowi opowiadaną historię. Nie rezygnują przy tym z obrazowej przemocy, która, co jednak bardzo istotne, bardziej odstręcza od głównych postaci, niż buduje ich atrakcyjny wymiar. Na naszym rynku w niewielkim odstępie czasu pojawiają się kontynuacje dwóch głośnych na Zachodzie produkcji. Obie opowiadają o świecie, który do niedawna mogliśmy znać jedynie z podlanych mitologią filmów albo ewentualnie reporterskich książek. Pokazywana włoska „Gomorra” i amerykański, choć nakręcony w 80 proc. po hiszpańsku, „Narcos” to bez wątpienia najwybitniejsze, lecz i najoryginalniejsze seriale o zorganizowanej przestępczości ostatnich lat. „Gomorra” to mocna, do bólu realistyczna, gęsta i znakomicie zagrana produkcja opowiadająca o świecie, którego jako turyści w słonecznej Italii nie oglądamy. Serial oparty na książce ukrywającego się przed neapolitańską kamorrą dziennikarza Roberta Saviano rozbija wszystkie mity o mafii, do których nas przyzwyczaiły kino i popkultura. Widz na koniec zostaje z pytaniem: »Ale jak to? Myślałem, że ci goście mają niezwykłe życie?« Bzdura. Ich życie to gówno, są jak szczury w pułapce -mówił w jednym z wywiadów dziennikarz, na którego mafia wydała wyrok śmierci. Włoski serial wpisuje się w modę na realistyczne opowieści o przestępczości zorganizowanej. Legendarna już „Rodzina Soprano”, która była przełomem w telewizji i wprowadziła wielkie kino na mały ekran, też szła w realizm, ale wciąż opierała się na mitologii gangstera o włoskich korzeniach. Mitologii wyrosłej z kina głównie Coppoli, choć trochę również późnego Scorsese. Chodzi o wizerunek mafiosa zajadającego się spaghetti, pijącego wino i palącego kubańskie cygara. W „Gomorze” donowie nie mają twarzy dystyngowanego Vita Corleone ani nawet jego brutalnego wnuka Vincenta. Ba, nawet prostacki Tony Soprano tutaj uchodziłby za przyjemniaczka. Upodabnia to tę opowieść do „Narcos”, którego druga seria miała niedawno premierę na Netflixie. „Narcos” opowiada o życiu Pablo Escobara (Wagner Moura), kartelowego bossa, który niemal został prezydentem Kolumbii i jako lokalny Robin Hood trafił do kongresu. Przez lata terroryzował Kolumbię, prowadził totalną wojnę z jej władzami i w końcu zaszczuty jak szczur w pułapce z wywiadu Saviano został zastrzelony przez agenta DEA (Boyd Holbrook) na dachu budynku, w którym się ukrywał. Escobar zginął w 1993 r. jako biedak. Opuszczony przez przyjaciół, tęskniący za ukrywającą się rodziną nie przypominał króla kokainy, który miał w pewnym momencie majątek wyceniany na 30 mld dol. Serial ma wymowę smutnie cyniczną, którą widzieliśmy też w wybitnym filmie „Sicario”. Twórcy stawiają tezę, że wojny z kartelami narkotykowymi wygrać się nie da tak długo, jak ludzie nie przestaną się szprycować narkotykami. W końcu na miejsce rozbitego kartelu z Medellín pojawiło się kilka karteli jeszcze lepiej zorganizowanych i brutalniejszych. Istotą tej historii jest jednak to, że Escobar nie jest odrażającym gangsterem. Choć jest pokazany jako człowiek kochający swoją rodzinę, szczerze cierpiący z powodu jej straty, to jego zbrodnie są odrażające. Hipokryzja i brutalność oraz upadek godny Tony’ego Montany z „Człowieka z blizną” odzierają wizerunek gangstera z wyobrażenia, jakie wykreowało kino, lecz także uliczny amerykański rap. Opływający w dostatek chłopcy z ulicy ostatecznie nie kończą na szczycie. Ich upadek jest bolesny, banalny i niestety rzadko bywa przestrogą dla kolejnych pokoleń naśladowców. Niemniej czasami ci „chłopcy z ferajny” przez całe życie żyją w rynsztoku, którego są samozwańczymi królami. Getto zamiast słonecznej Sycylii W ciemnych, śmierdzących, odrapanych neapolitańskich blokowiskach Scampia rządzi ’o Sistema — układ obejmujący każdy aspekt życia mieszkańców. Mafia stworzyła tam mikrokosmos, betonową dżunglę, z której wyciąga swoje macki na cały świat. Brutalność, bezwzględność wobec kobiet i dzieci ma zapewnić kamorze wygraną wojnę z sycylijską cosa nostrą czy kalabryjską ‘ndranghetą. W 2015 r. w całych Włoszech spadła liczba zabójstw. Jednak nie w Neapolu, gdzie popełniono ich więcej niż w poprzednich latach. „Zobaczyć Neapol i umrzeć” — pisał Goethe. Włoski serial, który podbił serca krytyków na całym świecie po premierze w 2014 r., doskonale te słowa obrazuje. Szczególnie mający w tym miesiącu polską premierę jego drugi sezon. „Gomorra” to wiwisekcja organizacji, której wpływy odkryto nawet w Polsce. Obraz mafii jest pozbawiony najmniejszego lukru. Przyjaciele mordują się bez mrugnięcia okiem, dla dobra organizacji eliminują też swoje kochanki i żony. Jednocześnie bandyci nie są oderwani od typowo włoskiej miłości do matki, Kościoła i wizerunków katolickich świętych. Podobnie jak w „Narcos” dostajemy obraz walki wewnątrz społeczności pozbawionej szekspirowskiego dramatyzmu znanego z „House of Cards” czy „Sopranos”. Na ulicach Neapolu rządzi uliczny kodeks. Brutalnie przyziemny. Kamorra to organizacja przestępcza bez zasad. Rekrutuje dzieci, truje własne środowisko naturalne i nie zwraca uwagi na więzy krwi Kamorra tak mocno weszła w krwiobieg tego miejsca, że nie może ono już egzystować w oderwaniu od ustalonych przez bandytów reguł. Te reguły poznają już dzieci. Zostają zwerbowani, kiedy tylko potrafią dochować wierności klanowi. Mają wtedy od 12 do 17 lat, ich ojcowie i bracia często należą do klanu, wielu chłopców pochodzi z rodzin bezrobotnych. Są nowymi żołnierzami klanów kamorry neapolitańskiej” — tłumaczył w swojej książce Saviano. Z dala od Hollywood W finale pierwszej serii klan Savastano zostaje rozbity. Z więzienia udaje się wydostać Don Pietro (Fortunato Cerlino), ale rodzina kierowana przez jego żonę Immę (Maria Pia Calzone) i przeobrażającego się z nieudacznika w mafijnego siepacza syna Genarra (Salvatore Esposito) zostaje zdradzona przez zaufanego i zabójczo ambitnego Ciria (Marco D’Amore). Rodzina chce odbudować wpływy na ulicach. Jednak narasta konflikt w jej środku. Lekceważony przez lata przez surowego, lecz kochającego ojca Genarro wypracował sobie pozycję wśród innych rodzin i klanów. Czy pokonają oni synowsko-ojcowską rywalizację, by przeciwstawić się rosnącym wpływom zwierzęcego Ciria? W Neapolu działa dziś ponad 100 klanów. Codziennością są strzały z kałachów, uliczne bomby, koktajle Mołotowa i trupy znajdowane w każdym zakamarku miasta. „Musimy przestać traktować Neapol jak normalne miasto. Tak nie jest. Neapolitańczycy schylają głowy pod kulami, nie można ich porównać z mieszkańcami jakichkolwiek innych włoskich miast” — mówił na początku tego roku w jednym z wywiadów Saviano. Ten serial doskonale oddaje specyfikę zabytkowego miasta. Po masowych aresztowaniach starej gwardii szefów klanów do władzy doszli brutalni i głodni sukcesu młodzi bezideowi wychowankowie. Wojna o przywództwo przybrała taki rozmiar, że na początku tego roku na ulice Neapolu wkroczyła armia. Serial „Gomorra” unika hollywoodzkiej maniery opowiadania takich historii. To raczej reporterskie wejrzenie w przytłaczające blokowiska Neapolu, na których rządzą uliczny rozsądek i pieniądze. Tak eksploatowany w historiach o włoskiej mafii honor trzeba schować pod naporem banknotów i wizji zdobycia kolejnych obszarów władzy. Po co? Nie tylko dla nakarmienia własnego ego, lecz po to, by móc zrealizować sen prostaczka o bogactwie. Dlatego gangsterzy obrzydliwie opływają w biżuterię, rozbijają się drogimi furami i kupują złote trony, umieszczając je nawet w najmniejszych mieszkaniach. odrażający wizerunek gangstera Istotne jest to, że autorzy serialu nie budują pozytywnego wizerunku gangstera. Owszem, pokazują jego łzy, miłość do własnych dzieci i rodziców czy przywiązanie do katolickiej symboliki (przeszywająca scena mordu jednego z donów na kościelnej posadzce). Gdy jednak zaczynamy czuć nutkę sympatii to bohaterów, szybko się przekonujemy, z jak bezwzględnymi siepaczami mamy do czynienia. Dokładnie ten sam zabieg zastosowali twórcy serialu o Escobarze. Autorzy „Gomorry” bardzo subtelnie zaznaczają różnicę między kierującą się resztkami honoru starą gwardią gangsterów a przepełnionymi nihilizmem i hedonizmem młodymi wilkami. Nie jest to jednak obraz czarno-biały. Wyrośli z lat 80. i 90. gangsterzy ograniczali swój zasięg do południa Włoch, dostarczając jedynie narkotyki całej Europie. Młodzi chcą zdobyć stolicę Italii i zapuszczają się na inne kontynenty, pragnąc je kontrolować. Jednego nie mogą pozbyć się jednak wszyscy. Bez względu na ilość posiadanych dóbr i kasy w środku pozostają prostymi chłopakami ze Scampi. To ta dzielnica naznacza całe ich życie. Wyrwanie się z jej szponów jest w zasadzie niemożliwe. W USA stuprocentowi Sycylijczycy (tzw. wąsate Piotrki) musieli zostać dopiero zgładzeni przez włosko-żydowski syndykat, by powstała organizacja znana z amerykańskich produkcji. Specyfika południa Italii na taki zabieg jednak nie pozwoli. Do tego dochodzi problem błędnego koła. Władze miasta i znawcy specyfiki Neapolu podkreślają, że interweniować należy u źródeł. Zapewniając pracę bezrobotnym, którzy mają do wyboru albo emigrację za granicę (neapolitańczycy znajdują ją nawet w moim rodzinnym Olsztynie), albo wpadnięcie w objęcia mafii. Jak to jednak zrobić, skoro włoski system jest absurdalnie zbiurokratyzowany, a większość prywatnych firm i tak jest kontrolowana przez klany? Tylko kamorra jest gwarantem pracy w Neapolu. Tak jak w „Narcos” widać, że walka z narkotykami jest możliwa tylko przez brak ich konsumentów, tak w „Gomorze” zarysowany jest smutny obraz włoskiego węzła gordyjskiego. Gdzie diabeł mówi dobranoc Dzielnica Scampia siedząca w każdym z „bohaterów” tego przenikliwego serialu to świat rządzący się totalnie innymi prawami, w którym diabeł rzeczywiście mówi: dobranoc. „Gomorra” to relacja z frontu wojny, która nie ma końca. W Neapolu granica między światem mafii, życiem obywateli a niemrawymi działaniami władz dawno się zatarła i zlała w jedną krwawą maź. Czyż właśnie nie taka kraina zasługuje na los biblijnej Gomorry? Czy z wszystkimi gangsterami nie powinno stać się to, co spotkało Escobara? Potępienie i hańba nawet w symbolizmie śmierci na śmietnikach? Zarówno „Gomorra” jak i „Narcos” jednoznacznie odpowiadają nam na te pytania. Bycie gangsterem nie jest niczym fajnym i pociągającym. Bycie bandytą to nie blichtr Michaela Corleone na pięknej Sycylii czy upojne noce z najpiękniejszymi kobietami. Bycie mafiosem to bycie szczurem w klatce. Zaszczutym i zdechłym w brudnej, cuchnącej norze. Oba sezony „Gomorry” dostępne na HBO GO i telewizji Cinemax; oba sezony „Narcos” dostępne na platformie Netflix

2/7 Następny » Mare z Easttown Mare z Easttown „Mare z Easttown” to historia Mare Sheehan, policjantki z małego miasteczka w Pensylwanii, która prowadzi dochodzenie w sprawie miejscowego morderstwa, mierząc się jednocześnie z rozpadającym się na kawałki jej własnym życiem. Historia zagłębia się w mroczne strony zżytej ze sobą społeczności i podejmuje próbę analizy tego, jak rodzinne i dawne tragedie mogą definiować naszą teraźniejszość. W głównej roli występuje wielokrotnie nagradzana, Oscarem, Emmy i czterema Złotymi Globami, Kate Winslet. Nie jest jednoznacznie powiedziane, że to miniserial, ale wydaje się, że historia zamknie się w jednym sezonie. Westworld Westworld „Westworld” to mroczna odyseja o narodzinach sztucznej inteligencji i ewolucji grzechu. To opowieść o świecie, w którym każdy człowiek może zrealizować nawet najbardziej wyrafinowane fantazje. O czym jest serial? O wypełnionym robotami futurystycznym parku rozrywki Westworld, w którym ludzie mogą spełniać swoje najbardziej mroczne fantazje. Twórcą parku jest genialny naukowiec Robert Ford snujący ambitne wizje przyszłości, a jego pomocnikiem Bernard Lowe. Niespodziewana awaria sprawia jednak, że dotychczas usłużne ludziom roboty wpadają w morderczy szał. Wkrótce podejmują także chęć wydostania się z parku. Są trzy sezony, a w tym roku będzie kolejny. Fargo Fargo „Fargo” to niezwykły serial, utrzymany w konwencji „Detektywa”, w którym każdy sezon opowiada historię innych bohaterów. Na HBO Max możecie obejrzeć już cztery sezony „Fargo”, przy czym naszym zdaniem najnowszy jest najsłabszy, choć trzyma poziom. Akcja pierwszego sezonu rozgrywa się w amerykańskim miasteczku Bemidji. Lester Nygaard jest zmęczonym życiem agentem ubezpieczeniowym. Jego życie to pasmo niepowodzeń – nienawidzi swojej pracy i nie dogaduje się z żoną. Na domiar złego od czasów liceum prześladuje go niejaki Sam Hess. Pewnego dnia mężczyzna poznaje w poczekalni w szpitalu tajemniczego Lorne Malvo, co na zawsze zmieni jego życie. Drugi sezon rozgrywa się w miasteczku Luverne. Lou Solverson jest weteranem wojny w Wietnamie oraz początkującym detektywem, który dostaje swoją pierwszą poważną sprawą. Policjant zostaje wezwany do przydrożnego baru, gdzie w nocy doszło do strzelaniny, w której zginęły trzy osoby. Nieznane są motywy ani sprawca zbrodni. Solverson nie zdaje sobie sprawy, że w wydarzeniach brała udział niejaka Peggy Blumquist. Trzeci sezon opowiada o Emmicie Stussie, który jest potentatem rynku nieruchomości w Minnesocie. Jego kilka lat młodszy brat Ray jest jego całkowitym przeciwieństwem – gruby, łysiejący i ledwo wiążący koniec z końcem mężczyzna obwinia o swoje porażki bogatszego Emmita. Rywalizacja między nimi przybiera niespodziewany obrót. Czwarty sezon to historia, jakie w „Fargo” jeszcze nie było. Dwóm walczącym o swój kawałek amerykańskiego snu przestępczym syndykatom udaje się osiągnąć względny pokój. Razem kontrolują alternatywną ekonomię wyzysku, przeszczepów i narkotyków. Aby umocnić rozejm, Loy Cannon, głowa afroamerykańskiej rodziny mafijnej, oddaje swojego najmłodszego syna Satchela w ręce swojego wroga Donatello Faddy, szefa włoskiej mafii. W zamian Donatello odsyła Loyowi swoją najmłodszą latorośl. Ostre przedmioty Ostre przedmioty „Ostre przedmioty” to miniserial, którego nie mogą przegapić fani Amy Adams. Ta duszna i momentami mocno męcząca produkcja opowiada historię dziennikarki Camille Preaker, która wraca do swojego rodzinnego miasteczka, aby przygotować materiał o morderstwie dwóch dziewczynek. Okazuje się jednak, że tajemnicze zabójstwo ma wiele wspólnego z jej przeszłością. Camille ponownie wraca do trudnych relacji łączących ją z jej apodyktyczną matką Adorą, ojczymem Alanem Crellinem i przyrodnią siostrą Ammą. Nie jest to miniserial dla każdego, bo główna bohaterka długimi momentami się włóczy, pije alkohol i wspomina bolesną przeszłość. Warto jednak sprawdzić, choćby dla pięciokrotnie nominowanej do Oscara Amy Adams. Miniserial liczy osiem odcinków i jest adaptacją bestsellerowej powieści Gillian Flynn. Mroczne materie Mroczne materie „Mroczne materie” to serialowa ekranizacja trylogii Philipa Pullmana. Serial w zgrabny sposób łączy wątki baśniowe z problematyką filozoficzną i religijną oraz elementami fizyki kwantowej. W twórczy sposób wykorzystuje również obecną w prozie Pullmana symbolikę. Lyra jest z pozoru zwyczajną dziewczyną. Kiedy znika jej najlepszy przyjaciel, decyduje się ruszyć mu na pomoc, odkrywając przy tym groźny spisek, który dotyczy porwanych dzieci. Lyra podejmuje też próbę zrozumienia tajemniczego zjawiska zwanego Pyłem. Podczas podróży przez przeróżne światy, bohaterka spotyka zdeterminowanego i odważnego chłopca o imieniu Will. Na jej drodze stają niezwykłe istoty, a los żywych, jak i umarłych, zdaje się być w ich rękach. Są dwa sezony, a w tym roku poznamy zakończenie tej historii (sezon trzeci). 2/7 Następny »

Włoskie seriale - czy twórcy z Półwyspu Apenińskiego potrafią robić dobre seriale? Jakimi cechami charakteryzuje się włoska telewizja i jaka tematyka dominuje w tamtejszych produkcjach? Oto nasz TOP 10 najlepszych włoskich seriali. Są wśród nich wasze ulubione? Włoskie seriale telewizyjne Włoskie seriale cieszą się sporą popularnością. Sama telewizja cały czas pozostaje bardzo popularnym medium na Półwyspie Apenińskim. Działa tam bardzo dużo stacji telewizyjnych - według raportu Confindustria Radio Televisioni pod koniec pierwszego kwartału 2017 roku we Włoszech dostępnych było aż 431 kanałów telewizyjnych. Włosi mają więc w czym wybierać, a stacje i platformy prześcigają się w dostarczaniu widzom najatrakcyjniejszych programów i seriali. Kiedyś sporą popularnością cieszyły się takie seriale jak: "Don Matteo", "Inspector Montalbano", "Ośmiornica", "Rex" czy "Boris". Zdarza się, że popularne włoskie seriale, trafiały w końcu do polskiej telewizji. Tak było choćby z wspomnianim wcześniej "Don Matteo", czyli "Ojcem Mateuszem". To opowieść rozgrywająca się w miasteczku Gubbio w środkowych Włoszech, w którym ksiądz Matteo Bondini, poza posługą w miejscowej parafii, pomaga żandarmom w rozwiązywaniu spraw kryminalnych. Polska wersja tego serialu "Ojciec Mateusz" jest na antenie TVP od 11 listopada 2008 i wciąż powstają kolejne sezony produkcji z Arturem Żmijewskim w roli głównej. Zdjęcia do serialu powstają w Sandomierzu, który według producentów bardzo przypomina włoskie Gubbio. Zdrady, pożądanie, intrygi i siły nadprzyrodzone - oto seriale podobne do "Gry o tron"!Zobacz więcejPodobnie było w przypadku serialu "CentoVetrine", który powstał w Polsce pod tytułem "Galeria". Produkcja byłą emitowana na antenie TVP od 30 stycznia 2012 do 12 czerwca 2014. Akcja serialu rozgrywała się w rodzinnym barze u Huberta, a głównymi bohaterami byli przedstawicieli trzech serialowych rodzin – Woydattów, Kosowskich oraz Dworzaków. W rolach głównych wystąpili: Magdalena Turczeniewicz, Bartosz Porczyk, Tomasz Dedek, Julia Pietrucha, Andrzej Deskur, Joanna Orleańska, Rafał Cieszyński, Marek Kalita, Paulina Chapko, Błażej Michalski, Maciej Wojdyła, Marek Frąckowiak i Karolina Piechota. "Komisarz Alex" również pochodzi z Włoch, ale częściowo. Serial oparty jest co prawda na austriacko-niemieckim serialu "Komisarz Rex", ale Włosi stworzyli również swoją wersji serialu zatytułowaną "Il commissario Rex". Głównym bohaterem jest tam pies policyjny, przywieziony z Wiednia do Rzymu przez komisarza Lorenzo Fabbri’ego. "Casa Vianello" to z kolei najdłuższy emitowany serial komediowy we włoskiej telewizji. Serial o małżeństwie Raimonda Vianello i Sandry Mondaini doczekał się 16 sezonów emitowanych od od 1988 do 2007 roku. "Un Medico In Famiglia", czyli opowieść o rzymskiej rodzinie lekarza Lele Martiniego emitowana jest do dziś. "I Cesaroni" to kolejny włoski serial telewizyjny. Produkcja koncentrowała się na losach wielodzietnej rodziny Cesaroni. Ostatni odcinek wyemitowano w 2014 roku. Włoskie seriale o miłości Trudno znaleźć włoski serial, w którym nie występowałby wątek miłosny. Włosi podobnie jak Hiszpanie uwielbiają produkcje o miłości, a w szczególności telenowele i opery mydlane. Wspomniana nieco wcześniej "Centovetrine" o pracownikach galerii handlowej, zlokalizowanej w centrum Turynu jest świetnym przykładem. Serial opowiada o miłości i namiętności, koncentruje się również na walce o władzę. "Edera" to telenowela z 1992 roku. To historia dziewczyny opuszczonej przez matkę przed drzwiami klasztoru. Dzięki siostrom Edera kończy studia, a w wieku dwudziestu lat opuszcza klasztor, by stawić czoła światu. Edera znajduje pracę w jednym z butików, w którym poznaje bogatego chłopaka... Zobacz galerięW telenoweli "Namiętności" z 1986 roku poznajemy historię Simony - brzydkiej dziewczyny, bogatego ojca. Kiedy dziewczyna rozchorowuje się na nieuleczalną chorobę, jej ojciec przekupuje Marca, chłopaka do którego wzdychała jego córka. Ten, mimo, że ma narzeczoną, godzi się na ślub z Simoną, aby „zarobić” trochę pieniędzy. "Nebbie e delitti", "Un passo dal cielo" to kolejne włoskie seriale o miłości. Włoskie seriale kryminalne Włoska telewizja mafią stoi i nie ma się wcale co dziwić, bo organizacje przestępcze na trwałe wpisały się w historię włoskiego państwa i społeczeństwa. Na rynku znajdziemy niezliczoną ilość książek i filmów opisujących mafijne struktury i walkę o wpływy, a włoska telewizja nie ma zamiaru w tej kwestii odstawać. Mafia to dla twórców bardzo wdzięczny temat: pełen brutalności, charyzmatycznych bohaterów i porywającej, często nieprzewidywalnej fabuły obfitującej w seks i zbrodnie, a że we Włoszech nie istnieje jedna mafia, a jest ich wiele, można zaryzykować stwierdzenie, że inspiracji do tworzenia nigdy twórcom nie zabraknie. Jednym z najpopularniejszych włoskich seriali kryminalnych jest obecnie "Gomorra", inspirowany głośną powieścią Roberta Saviano oraz jego adaptacją w reżyserii Matteo Garrone. To bardzo realistyczne, niemalże reporterskie spojrzenie na bezwzględny świat neapolitańskiej kamorry. Tu nie ma miejsca na honor i zasady, jakie rządziły światem mafii rodem z „Ojca chrzestnego”. Bohaterami serialu są członkowie rodziny Savastano - gangsterskiego klanu, w którym obowiązuje zasada bezgranicznej lojalności i posłuszeństwa. Ich największym wrogiem i konkurentem jest grupa, na której czele stoi Salvatore Conte. Konflikt między nimi nasila się, gdy Don Pietro Savastano wysyła swoich ludzi - Cyria i Attilia - by podpalili posiadłość rodziny Conte. Dochodzi do krwawej i bezwzględnej wojny gangów, w której wszystkie chwyty są dozwolone. "La Piovra", czyli wspominana wcześniej "Ośmiornica" to jeden z najważniejszych włoskich seriali kryminalnych. To opowieść o komisarzu Corrado Cattani, który przenosi się z Mediolanu do Trapani na Sycylii, aby zastąpić zamordowanego szefa wydziału kryminalnego lokalnej policji. Na miejscu próbuje rozwiązać zagadkę śmierci kobiety, która zginęła tej samej nocy, co szef policji. "Komisarz Montalbano", czyli "Il Commissario Montalbano" na podstawie powieści powieści kryminalnych Andrei Camilleriego wciąż cieszy się dużą popularnością we Włoszech, do tego stopnia, że zdecydowano się nakręcić prequel "Młody Montalbano" (2012). Pisząc o włoskich serialach kryminalnych nie sposób nie wspomnieć o serialu "Don Matteo", czyli wspomnianej wcześniej historii księdza Matteo Bondini, który pomaga w rozwiązywaniu spraw kryminalnych. "Romanzo Criminale", czyli "Opowieść kryminalna" to serial o Libańczyku, który chce przejąć władzę w Rzymie. W tym celu staje na czele brutalnego gangu. "L'onore e il rispetto" to historia rodu Rocco, a przede wszystkim dwóch braci: Tonio i Santi, którzy po śmierci ojca oddalają się coraz bardziej od siebie, niszcząc ostatnie łączące rodzinę ogniwa. Włoski serial kryminalny ma na swoim koncie rownież Netflix. "Suburra" - thriller kryminalny będący prequelem filmu z 2015 roku o tym samym tytule. Akcja rozgrywa się w Rzymie - mieście w którym polityka, Kościół, mafii i korupcja przenikają się, a lokalne gangi, deweloperzy i pralnie brudnych pieniędzy tworzą jeden, nierozerwalny organizm. Bohaterami "Suburry" są młodzi mężczyźni z różnych środowisk, których drogi przecinają się właśnie w Wiecznym Mieście. W Neapolu znowu leje się krew. Czemu "Gomorra" to najlepszy serial na świecie?Zobacz więcejWłoskie seriale to również "Młody papież". Produkcja w reżyserii zdobywcy Oscara, twórcy "Wielkiego piękna", Paolo Sorrentino to kąśliwa, zrealizowana w sercu Watykanu opowieść o życiu niekonwencjonalnego papieża, który w wyniku intrygi i licznych układów zostaje Głową Kościoła Katolickiego. "Medyceusze: Władcy Florencji" to z kolei historia jednego z najpotężniejszych rodów w historii z Dustinem Hoffmanem ("Absolwent", "Rain Man") i Richardem Maddenem, czyli Robbem Starkiem z "Gry o tron" w rolach głównych. Najpopularniejsze włoskie seriale według serwisu IMDb: "Gomorra" (ocena IMDb: 8,7/10) "Medyceusze: Władcy Florencji" (ocena IMDb: 7,9) "Młody papież" (ocena IMDb: 8,4) "Space: 1999" (ocena: IMDb: 7,4) "Prawdziwa historia rodu Borgiów" (ocena IMDb: 7,8) "Suburra" (ocena IMDb: 8,1) "Inspektor Montalbano" (ocena IMDb: 8,4) "Odyseja" (ocena IMDb: 7,0) "Il cacciatore" (ocena IMDb: 7,9) "Don Matteo" (ocena IMDb: 6,7) W galerii znajdziecie nasz subiektywny ranking TOP 10 najlepszych włoskich seriali. Sprawdźcie, co wybraliśmy! Zobacz galerię

Dziesięcioodcinkowy serial wyprodukowany przez amerykański Netflix we współpracy ze stacją RAI to adaptacja włoskiej powieści z 2013 r. luźno inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami. Opowiadała o przetargu na ziemię w Ostii – historycznym porcie Rzymu. Przetarg zbiegał się w czasie z ostatnimi dniami rządów Silvio Berlusconiego i wobec politycznego trzęsienia ziemi różni inwestorzy – niekoniecznie legalni - próbowali zdobyć kontrakt na ziemię portową, by wybudować w Ostii włoskie Las Vegas. Tytułowa Suburra to z kolei historyczna nazwa rzymskich przedmieść, od tysiącleci owianych złą sławą, jako siedlisko biedoty, przestępczości i prostytucji. To właśnie pomiędzy Ostią a Suburrą rozgrywa się akcja powieści i serialu. Zanim Netflix zdecydował się zrealizować serial na podstawie książki, najpierw zainwestował w film fabularny. Dwugodzinny obraz powstał w 2015 r. Był to wyrazisty portret zepsutego miasta, gdzie korupcja sięga najwyższych stanowisk polityczych i kościelnych, a mafia dyktuje warunki urzędnikom miejskim. Reżyserem filmu był Stefano Sollima, znakomity twórca, autor innego mafijnego serialu „Gomorra”. Po filmowej „Suburrze” przyszedł czas na serial, który powstał już bez udziału Stefano Sollimy, zajętego w Hollywood realizacją sequelu głośnego „Sicario”. Mimo jego nieobecności, nowi twórcy serialu postanowili kontynuować charakterystyczną stylistykę Sollimy, w której zimny, brutalny realizm miesza się z neo-noirową estetyką - widać zwłaszcza w nocnych ujęciach Wiecznego Miasta. Serialowa „Suburra” to produkcja solidna, wciągająca, choć nie tak spektakularna jak cykl „Gomorra” o przestępczym Neapolu. Scenarzyści rozwinęli wątki z powieści i filmu, dodali nowe postacie, ale też część aktorów obsadzono w tych samych rolach. Zmian jest na tyle dużo, że widz, który znał już filmową „Suburrę” (w Polsce można obejrzeć ją na platformie HBO GO lub na kanale telewizyjnym Cinemax) oglądając serial nie powinien mieć poczucia powtórki z rozrywki. Pierwszoplanowych postaci jest tu wiele. Najbardziej wpływową jest Samuraj (Francesco Acquaroli) – szara eminencja w Rzymie, która korumpuje, zleca zabójstwa i pierze pieniądze mafii. Postać oparta na autentycznym przestępcy, aresztowanym w 2014 r. Samuraj powoli się starzeje, jest samotny i władza coraz bardziej wymyka mu się z rąk. Jednak nie odda jej łatwo. Jest także trójka młodych bohaterów: Aureliano (Alessandro Borghi), psychotyczny syn gangstera, który przysparza ojcu zmartwień swoimi wybuchami agresji. Gabriele (Eduardo Valdarnini), syn policjanta, który właśnie kończy studia prawnicze, ale zamiast przygotowywać się do obrony pracy magisterskiej wplątuje się w niebezpieczną intrygę. Jest także Spadino (Giacomo Ferrara), chłopak z cygańskiej rodziny przestępczej, skryty homoseksualista, którego starszy brat i matka na siłę chcą ożenić z piękną dziewczyną z innej wpływowej romskiej rodziny. Jest jeszcze Sara Monaschi (Claudia Gerini), księgowa pracująca dla Watykanu, która chciałaby zdobyć ziemię w Ostii dla firmy męża. Sara jest jednocześnie kochanką młodego Gabriela. Ostatnią pierwszoplanową postacią jest polityk Amedeo Cinaglia (Francesco Acquaroli). Pełen ideałów radny, którego zawodowe i osobiste niepowodzenia zmieniają w bezwzględnego cynika. Z każdym odcinkiem akcja serialu się zagęszcza i nabiera większego tempa. Rosną długi bohaterów, rośnie liczba trupów i podejrzanych samobójstw, a także coraz więcej polityków jest umoczonych w korupcję. Jednocześnie czasu jest coraz mniej, bo przetarg na ziemię w Ostii musi się rozstrzygnąć do dnia wygaśnięcia mandatu burmistrza Rzymu, który skompromitowany podał się do dymisji (echo sprawy Berlusconiego). Rozgrywka, w której każdy chce coś dla siebie wyszarpać, do samego końca pozostaje trudna do przewidzenia. Bohaterowie posługują się wszelkimi możliwymi środkami by pogrążyć rywali. Zawierają sojusze po czym zdradzają, szantażują, korumpują, zastraszają, a koniec końców także mordują. Z czasem najważniejszymi postaciami serialu staje się trójka młodych chłopaków, reprezentujących najmłodsze pokolenie Rzymian – prawnik, przestępca i Cygan. Każdy z nich przejdzie swoją indywidualną drogę, która go zmieni. Spadino, Aureliano i Gabriele dojrzeją, choć nie będzie to przemiana, jakiej oczekiwali od nich rodzice, a tym bardziej taka, jakiej spodziewać się można było na początku historii.

Oto 27 włoskich filmów i seriali na Netflix, przez które przebrnęłam. To oczywiście nie jest zamknięta lista, bo po pierwsze obejrzałam ich więcej, a po drugie włoskich filmów jest obecnie dużo! Netflix wpompował mnóstwo „włoszczyzny”, szczególnie w 2020 i 2021 roku i potrzeba czasu, aby obejrzeć wszystko. W poniższym zestawieniu nie ma wielu starych filmów z Sophią Loren, nie ma „Gomorry” i wielu innych filmów, przyjdzie na nie czas w drugiej odsłonie podobnego zestawienia. To zestawienie dotyczy platformy Netflix, ponieważ ja sama z niej korzystam i wiem, że korzysta z niej także wielu italomaniaków. Jeśli jeszcze nie jesteś na liście mojego newslettera, formularz zapisu jest na końcu tego artykułu. W każdym z nich polecam jakiś film, nie tylko z Netflixa oczywiście. Czas na 27 włoskich filmó i seriali dostępnych na platformie Netflix. Oto, co znajdziecie w tym wpisie1 Włoskie filmy i seriale na Netflix2 Curon3 18 prezentów I 18 Regali4 Trzy metry nad niebem I Summertime5 Komisarz Montalbano I Il Commissario Montalbano6 1960: Wyjątkowy rok7 Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere8 Andrea Camilleri: Obłędny mistrz9 Dzieci Zecchino d’Oro10 Rocco Chinnici: Tak delikatnie całujesz mnie w czoło11 Proces I Il Processo12 Carlo & Malik13 Enrico Piaggio, Vespa14 Bezwzględny I Lo Spietato15 Tylko ciebie kocham16 Ostatni Paradiso I L’ultimo Paradiso17 Suburra18 Synowie ‘Ndranghety I Liberi di scegliere19 Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką I Rosso Mille Miglia20 Luna Park21 Burmistrz rybak I Il sindaco pescatore22 Wendeta: Prawda, kłamstwa i mafia23 To była ręka Boga I È stata la mano di Dio24 Kwaśne winogrona I Sour Grapes25 Yara26 Amanda Knox27 Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa28 Felicia Impasto lub A woman of courage29 Włoska poczta Włoskie filmy i seriale na Netflix Curon Curon to niewielkie miasteczko, położone na granicy Włoch, Austrii i Szwajcarii. Po siedemnastu latach do rodzinnego miasteczka powraca kobieta z dwójką swoich nastoletnich bliźniąt. Nie jest ciepło witana w rodzinnym domu, jest jednak ku temu przyczyna. Wg mieszkańców, nad Curon wisi klątwa. Jeśli ktoś ma silne bóle głowy, usłyszy bicie dzwonów zatopionej wieży kościelnej, wkrótce będzie narażony na poważne niebezpieczeństwo. Mówi się o tajemniczych cieniach, ale … nie będę spoilerować. Curon to mieszanka kryminału, fantastyki i kina grozy, skierowana w dużej mierze do młodego widza, ale i dorosłego. Po kilku pierwszych odcinkach, serial na dobre się rozkręca. Mrocznego klimatu dodaje fakt, że jest wyjątkowo mało scen nagranych w słoneczne dni, wiele zdjęć zrealizowano nocą i w szare jesienno-zimowe dni. Autorem scenariusza jest Ezio Abbate. W rolach głównych występują: Valeria Bilello, Luca Lionello i Federico Russo. Na końcu pierwszego sezonu – to mogę napisać, jest specjalna dedykacja dla wszystkich ofiar COVID-19. Wskazówka I Kliknij i dowiedz się, dlaczego rzekomo słychać bicie dzwonów zatopionej wieży kościelnej. 18 prezentów I 18 Regali Film „18 Regali” z Vittorią Puccini, Benedettą Porcaroli i Edoardo Leo w rolach głównych. Nie chcę ci absolutnie zdradzać szczegółów, ale podpowiem tylko, że jeśli jesteś osobą wrażliwą, miej pod ręką chusteczki, bo tak, to jest wyciskacz łez, a w dodatku film jest oparty na prawdziwej historii. Trzy metry nad niebem I Summertime 8 odcinkowy serial „Trzy metry nad niebem” (w innych krajach: „Summertime”). Pierwowzorem była seria książek Federico Moccii, „Tre metri sopra il cielo”. To propozycja przede wszystkim dla młodzieży, ale każdy, kto ma ochotę zanurzyć się w klimacie włoskiego lata, może sobie zobaczyć. Jest młodość i miłość, a w tle wybrzeże Adriatyku: Ravenna, Marina di Ravenna, Cesenatico, Rimini . Polecam oglądać we włoskiej wersji językowej z polskimi napisami, to chyba najprzyjemniejsza forma do słuchania. Komisarz Montalbano I Il Commissario Montalbano Jeśli nie znasz jeszcze Montalbano to fantastyczna okazja, aby obejrzeć dwa lub trzy odcinki i zobaczyć, czy to coś dla ciebie. To serial telewizyjny produkowany i emitowany przez RAI od 1999 roku, oparty na powieściach detektywistycznych Andrei Camilleri. Głównym bohaterem jest Commissario Salvo Montalbano, a historie rozgrywają się w wymyślonym przez Caminelli mieście, Vigata na Sycylii. W tytułowej roli, Luca Zingaretti. Komisarz Montalbano jest od lat najczęściej oglądanym serialem włoskiej telewizji i bijącym rekordy oglądalności. Każdy odcinek to zupełnie nowa historia. Wskazówka I Kliknij tu, a pokażę ci kilka miejsc na Sycylii, które posłużyły za tło do nakręcenia serialu o commissario Montalbamo. A jeśli masz ochotę na gotowanie, kliknij w przepis na pasta al forno del commissario Montalbano. 1960: Wyjątkowy rok Reżyser Gabriele Salvatores za pomocą materiałów archiwalnych i osobistej historii opowiada o boomie gospodarczym we Włoszech w 1960 roku. I właśnie dla tych wyjątkowych ujęć pokazujących Włochy z tamtych lat, warto zobaczyć dokument. Są wioski południa, Neapol, Rzym , Rimini, Mediolan, widać także znane twarze, a wszystko w rytm narracji chłopca, jakim był wówczas sam reżyser. Film z 2010 roku. Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere 50 minutowy dokument o Palazzo Vecchio we Florencji, „Palazzo Vecchio. Una storia di Arte e Potere” z 2018 roku. Pałac, który w przeszłości pełnił wiele funkcji jest prawdziwym świadkiem historii. Był fortecą, ratuszem, więzieniem, a obecnie muzeum. Są polskie napisy. 15 minutowy fragment jest także na Vimeo, ale bez polskich napisów. Andrea Camilleri: Obłędny mistrz Andrea Camilleri: Il Maestro senza regole. Kameralny dokument z 2014 roku, o życiu i inspiracjach samego Andrei Camilleri. Pisarz opowiada aktorce, Teresie Mannino, jak powołał do życia popularną postać komisarza Montalbano. Dzieci Zecchino d’Oro Kto z nas nie pamięta śpiewających dzieci z Zecchino D’Oro i chóru Piccolo Coro Dell’Antoniano? „Ragazzi Dello Zecchino D’Oro” w reżyserii Ambrogio Lo Giudice i z Antonio Gerardim, Matildą De Angelis, Mayą Sansą i Valentiną Cervi. Polski tytuł to „Dzieci Zecchino d’Oro”. Tak naprawdę to nie jest film o dzieciach, nie o chórze, nie o konkursie, lecz o … no właśnie. O najważniejszej osobie. Film z 2019 roku. Rocco Chinnici: Tak delikatnie całujesz mnie w czoło Włoski tytuł brzmi „Rocco Chinnici – E’ così lieve il tuo bacio sulla fronte”. To film biograficzny, oparty na książce Cateriny Chinnici, córki sędziego walczącego z sycylijską mafią, Rocco Chinnici z Palermo, który zginął w zamachu w 1983 roku. Bardzo interesujący. Proces I Il Processo „Il Processo” („Proces”). Uwaga, wciąga! Jeśli jesteś z tych, którzy oglądają kilka odcinków na raz, masz arcyciekawe dwa wieczory przed sobą (jest 8 odcinków). W serialu pięknie pokazano Mantuę (Mantova): Palazzo Te z pięknymi freskami, Palazzo Beccaguti, Piazza Sordello, Palazzo d’Arco i Palazzo Andreani. Pięknie pokazano także rzekę Mincio i otaczające miasto jeziora. Tytułowy proces odnosi się do procesu karnego, który ma miejsce po tym, jak siedemnastoletnia Angelica Petroni zostanie znaleziona martwa w wodzie. Naprawdę polecam! Carlo & Malik To serial kryminalny, w którym doświadczony detektyw musi zmierzyć się ze swoimi uprzedzeniami oraz demonami przeszłości. Bada serię zabójstw w Rzymie jako partner ambitnego nowicjusza. Po obejrzeniu kilku odcinków właściwie zapomniałam, że oglądałam ten serial i zapomniałam do niego wrócić. To chyba nie jest do końca dobra rekomendacja, ale być może potrzebuję drugiego podejścia. Enrico Piaggio, Vespa W 2021 roku Vespa obchodziła swoje 75 urodziny, cieszy więc fakt pojawienia się filmu, w którym możesz prześledzić fabularyzowaną historię powstania tego najbardziej kultowego skutera świata. Film ogląda się z prawdziwą przyjemnością. I te Vespy! Wskazówka I Zapraszam do dwóch artykułów na temat historii Vespy: cz. 1 i cz. 2 oraz Vespa z Diorem. Bezwzględny I Lo Spietato Tym razem historia Kalabryjczyka, Santo Russo, który szybko przeszedł od niewielkich kradzieży po porwania, przemyt narkotyków, pranie pieniędzy, a w końcu także krwawe egzekucje. Kalabria i Mediolan lat 80. XX wieku, złote lata kalabryjskiej ’Ndrangheta. Trochę chaotycznie, dokładnie jak lata 80. XX wieku! Film z 2019 roku. Tylko ciebie kocham To nie jest ambitne kino, ale jeśli akurat marzy ci się Apulia, to ten film dostarczy ci pięknych widoków na Polignano a Mare. Czasami tyle nam wystarczy. Romantyczna komedia, w której przeszłość przenika się z teraźniejszością. Matka panny młodej i ojciec pana młodego to dawna miłość. Z pewnych względów oni nigdy nie stanęli na ślubnym kobiercu. Film na luźny wieczór, ot żeby poczuć klimat Italii. Ostatni Paradiso I L’ultimo Paradiso „Ostatni Paradiso” czyli „L’ultimo Paradiso” przenosi nas do Apulii lat 50. XX wieku, kiedy to rolnicy uprawiający oliwki są bezpardonowo wykorzystywani. Film jest inspirowany autentyczną historią, która wydarzyła się pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku w Lucano. To tu urodził się i wychował reżyser filmu, Rocco Ricciardulli. I właśnie tu, w jałowym krajobrazie Murgii, na pograniczu Apulii i Bazylikaty, nakręcono większość scen. Natomiast producentem, współscenarzystą i aktorem grającym główną rolę jest Riccardo Scamarcio. Ponownie, nie jest to wzniosłe kino, ale pokazanie problemu z przeszłości zawsze nas czegoś uczy. Wskazówka I O filmie napisałam więcej na blogu, kliknij tu. Suburra Serial, który ma zwolenników i przeciwników. Zwolennicy czekali z niecierpliwością na każdy kolejny sezon. To mocniejsze kino realizowane w Rzymie, a i samo miasto nie jest często pokazywane z najpiękniejszej strony. Wiele scen kręcono w Ostii. Są trzy serie i więcej nie będzie. W rolach głównych występują Alessandro Borghi, Giacomo Ferrara, Eduardo Valdarnini. Ja należę zdecydowanie do fanów serialu. Synowie ‘Ndranghety I Liberi di scegliere Synowie ‘Ndranghety to film z 2018 roku, oparty na faktach. Sędzia, który postawił sobie za cel wsadzić członków kalabryjskiej mafii ‘ndrangheta za kratki, poznaje młodego następcę mafijnej rodziny, który chce odciąć się od przestępnego życia. Choć film nie jest arcydziełem, pokazuje historię, dzięki której wiele matek nie oddało synów w szpony mafii. Wskazówka I Przy tej okazji pozwolę sobie przypomnieć, że w 2021 roku, przed sądem w kalabryjskim mieście Lamezia Terme, stanie 325 mafiosów. Śledczy mają nadzieję ujawnić sekrety najpotężniejszej mafii w kraju, która przeniknęła do polityki i gospodarki. Proces może potrwać nawet trzy lata. Oskarżał doświadczony szef prokuratury w Catanzaro, Nicola Gratteri, który od trzech dekad ma policyjną ochronę przez 24 godziny na dobę. Członkowie ‘Ndranghety i skorumpowani politycy podczas przesłuchań sądowych będą trzymani w stalowych klatkach. Specjalnie dostosowana sala, zamieniona niemal w bunkier, pomieści 1000 prawników, sędziów, prokuratorów i widzów biorących udział w procesie, który ma ujawnić funkcjonowanie najbardziej skrytej włoskiej mafii. Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką I Rosso Mille Miglia „Mille Miglia: 1000 mil za czerwoną strzałką” („Rosso Mille Miglia”) to film dla miłośników motoryzacji i oczywiście samego słynnego wyścigu. Praca nad reportażem na temat wyścigu Mille Miglia zamienia się w pełną nostalgii próbę przygotowania kultowego auta do rywalizacji. Film z 2015 roku. Luna Park Ogląda się przyjemnie, fabuła jest osadzona w latach 60. XX w., mamy także sporo retrospekcji, które mają dopełniać narrację. Opowieść o dwóch dziewczynach z innego świata, choć czy na pewno? Film z 2021 roku. Burmistrz rybak I Il sindaco pescatore „Il sindaco pescatore” (polski tytuł: „Burmistrz rybak”) to dramat luźno oparty na faktach z 2016 roku. Film opowiada historię rybaka spod Neapolu, Angelo Vassallo, który nie może się pogodzić z postępującą degradacją środowiska. Kandyduje w lokalnych wyborach na burmistrza miasteczka Pollica (Cilento, Kampania), upatrując w tym jedyną szansę jakiejkolwiek możliwości zmiany w swoim mieście i okolicy. Zostaje wybrany i rozpoczyna krucjatę przeciw handlowi narkotykami i zorganizowanej przestępczości, a także wprowadza szereg zmian w mieście. Nie jest to kino z najwyższej półki, ale pokazuje trudną rzeczywistość południa Włoch, bez koloryzacji, z mafią w tle. W rolach głównych występują: Sergio Castellitto, Renato Carpentieri, Anna Ferruzzo. Angelo Vassallo, burmistrz Pollica i wiceprzewodniczący organizacji non-profit, Cittàslow (wybranym na konferencji w Seulu), został brutalnie zamordowany 5 września 2010 roku przez Camorrę w swoim rodzinnym mieście Acciaroli. Do dziś nikt nie został za tę zbrodnię ukarany. Vassallo był bardzo zaangażowanym społecznikiem i świadomy zagrożeń ekologicznych człowiekiem, blisko związanym z naturą. Ten film jest hołdem dla niego i innych samorządowców, którzy poświęcili swoje życie walce z mafią. Wendeta: Prawda, kłamstwa i mafia To 6-cio odcinkowy serial dokumentalny z 2021 roku, który opowiada historię walki z mafią na Sycylii przez pryzmat działań bardzo konkretnych osób. Wyspa może pochwalić się odważną koalicją „antymafijną”, jednak co się dzieje, gdy ci, którzy próbują obalić zorganizowaną przestępczość, są oskarżani o to, że sami są przestępcami? Jeśli interesują cię takie tematy, jest to kolejna odsłona walki z mafią, choć z zupełnie innej strony. Bohaterami serii są sędzina Silvana Saguto, która w 2010 roku została prezesem agencji uprawnionej do zajmowania mienia mafii bez procesu karnego, zmuszając oskarżonych do udowodnienia, że aktywa nie zostały nabyte nielegalnie i samozwańczy dziennikarz, nie stroniący od używania dosadnych słów na antenie i niekonwencjonalnych działań, Pino Maniaci. Maniaci oskarża Saguto o korupcję. Saguto oskarża Maniaciego, że sam jest mafiosem. To była ręka Boga I È stata la mano di Dio Nowy film Paolo Sorrentino „The Hand of God”, polski tytuł „To była ręka Boga”, włoski „È stata la mano di Dio”. Uhonorowany Oscarem scenarzysta i reżyser Paolo Sorrentino („Boski”, „Wielkie piękno”, „Młody papież”) przedstawia historię młodego Fabietto Schisy, osadzoną w niespokojnym Neapolu lat 80. „To była ręka Boga” to opowieść, w której nieoczekiwane chwile radości, jak przybycie piłkarskiej legendy Diego Maradony, przeplatają się z równie nieoczekiwanymi tragediami. Los rozdaje karty, łzy i śmiech się mieszają, a splot zaskakujących wydarzeń kształtuje przyszłość Fabietto. Sorrentino powraca do swoich rodzinnych stron, aby opowiedzieć najbardziej osobistą ze swoich historii — osnutą wokół losu, rodziny, sportu, kina, miłości i straty. Kwaśne winogrona I Sour Grapes Uwaga! To nie jest film włoski, ale jest o winie i chciałam go tu zamieścić. „Sour Grapes” opowiada historię Rudy’ego Kurniawana, słynnego znawcy, kolekcjonera i … fałszerza wina. Młody, niepozorny z wyglądu człowiek, który wszedł w świat wina z najwyższej półki, którego wychwalali najwięksi znawcy za niezwykłe podniebienie. I nikt nie mógł uwierzyć w jego fałszerstwa. Bardzo interesująca i pouczająca historia. Świetna praca detektywów, można się sporo dowiedzieć. Nie tylko dla miłośników wina! Film zapewnia dość ekscytujący wieczór z liczbami. Znakomity! Są polskie napisy. UWAGA! Niestety film już został ściągnięty z platformy Netflix. Jest dostępny na Amazon Prime czy CDA. Yara Sprawa zaginięcie 13-letniej Yary Gambirasio z okolic Bergamo to autentyczna historia z 2010 roku. W 2021 roku nakręcono film na podstawie tej historii. Aby znaleźć mordercę Yary przeprowadzono na ogromną skalę testy DNA. Wyniki okazały się zaskakujące. Historię Yary znałam już wcześniej, ponieważ była bardzo głośna we Włoszech, są także na temat liczne artykuły i nawet podcasty true crime w języku polskim, dostępne na you Tube. Film dopowiada stan sprawy na rok 2021. Film opowiada smutną historie, lecz warto go zobaczyć. Amanda Knox W listopadzie 2007 roku Italią wstrząsa morderstwo brytyjskiej studentki, Meredith Kercher, która przyjechała do Perugii w ramach programu Erasmus. Sprawa dość szybko stała się jednym z najgłośniejszych kryminalnych wydarzeń ostatnich lat. Wśród podejrzanych znalazła się jej współlokatorka – amerykańska studentka, Amanda Knox. Knox została dwukrotnie skazana za morderstwo (na 28,5 roku więzienia), w więzieniu spędziła 4 lata. Ostatecznie została uniewinniona w marcu 2015 roku. W dokumencie usłyszymy szczere wypowiedzi samej oskarżonej i ludzi związanych ze sprawą. W kwietniu 2013 Amanda Knox wydała książkę „Waiting to be heard” („Czekając na wysłuchanie”). Wpływy z książek przeznaczyła na spłatę zadłużenia zaciągniętego na wynajęcie adwokatów. Na podstawie historii Amandy Knox powstały dwa filmy fabularne: „Oskarżona Amanda Knox” (2011) i „Twarz Anioła” (2014), a także film dokumentalny „Amanda Knox” (2016), który można znaleźć na Netflix. Sprawa Amandy Knox wzbudzała ogromne zainteresowanie i kontrowersje. Jeśli sprawa zainteresuje cię bardziej, polecam także podcast, w którym sprawa ta jest szczegółowo omówiona. Znajdziesz go na yT pod tytułem „Sprawa Meredith Kercher oczami Włochów” na kanale Krymitalia. Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa „Dwóch pechowych techników telewizyjnych natrafia na miejsce zbrodni. Wszelkie działania, by nie stać się podejrzanymi, co wpędza ich w jeszcze większe kłopoty.” Tak się zaczyna opis serialu, który pojawił się na platformie Netflix. To „Incastrati”, który znajdziemy pod polskim tytułem „Wrobieni: Zagadka sycylijskiego morderstwa”, sześcioodcinkowa komedia kryminalna duetu aktorów Ficarra i Picone. W sam raz dla miłośników zagadek kryminalnych, Sycylii, słońca, mafii i dość specyficznego humoru. Felicia Impasto lub A woman of courage Film jest jeszcze niedostępny na polskim Netflix-ie, ale mam nadzieję, że to się zmieni. „Felicia Impastato” (2016) w niektórych krajach dostępny jest pod tytułem „A woman of courage”. To film oparty na faktach, poruszający temat sycylijskiej mafii działającej brutalnie z latach 80. XX wieku. Przenosimy się do małego miasteczka Cinisi. To historia matki zamordowanego przez mafię w maju 1978 roku Peppino Impastato, którego oskarżono o terroryzm i przypisano mu samobójstwo. Jego matka, Felicia Impastato postanawia zerwać z tradycją milczenia i zemsty, pragnie dowieść winy odpowiedzialnego za śmierć syna mafiosy, Gaetano Badalamenti. We własnym domu postanawia także pozostawić otwarte drzwi, aby opowiadać o Peppino każdemu, kto będzie chciał słuchać. Rozpoczyna się bitwa, która potrwa ponad dwadzieścia lat. 25 października 2000 Felicia zostaje powołana na pierwszego świadka w procesie przeciwko Gaetano Badalamenti. Była pierwszą kobietą, która zeznawała w sądzie w procesie przeciwko mafii. W roli Felicji Impastato występuje Lunetta Savino, znana z szalenie popularnego we Włoszech serialu „Un medico in famiglia”. W sprawę postawienia przed sądem zleceniodawcy zabójstwa Pepprino było zaangażowanych kilku sędziów, w tym Rocco Chinnici, który sam zginął w zamachu bombowym w 1983 roku. Film poświęcony jego sylwetce, pt. „Rocco Chinnici – E’ così lieve il tuo bacio sulla fronte” („Rocco Chinnici – tak delikatnie całujesz mnie w czoło) poleciłam już powyżej. O historii samego Peppina Impastato opowiada piękny film Marca Tullia Giordano „I cento passi” (2000 r.) z Luigim Lo Cascio w roli głównej. Film trudno dostępny, chociaż w tej chwili znalazłam go w całości na yT i na Facebooku, niestety nie ma tłumaczenia. Nie masz teraz czasu na czytanie? Nie ma sprawy! Zapisz sobie poniższe zdjęcia na Pinterest, aby przeczytać później. Włoska poczta Dzielę się z Tobą moimi włoskimi podróżami mając nadzieję, że cię zainspirują do samodzielnego poznawania jednego z najpiękniejszych krajów na świecie. Dlatego zachęcam, abyś dołączył także do czytelników mojego newslettera, poste italiane. Tylko dzięki temu nie przeoczysz niczego, co się pojawiło na blogu, ale przede wszystkim, otrzymasz mnóstwo dodatkowych informacji. Jeśli potrzebujesz pomocy w znalezieniu praktycznych informacji o Italii, zapraszam Cię do mojej grupy na FB: Moje wielkie włoskie podróże, którą wyróżnił Magazyn Glamour, jako jedna z najciekawszych grup na FB. Zapraszam cię także na mojego Instagrama, na którym znajdziesz całą masę włoskich inspiracji!

Netflix to platforma streamingowa, na której znaleźć możemy masę filmów i seriali. Poza oryginalnymi produkcjami, znajdują się tam także takie dzieła jak „Ojciec chrzestny”, „Nietykalni”czy „Przekręt”. Największy sukces Netflix’owi przyniosły jednak seriale. Poniżej znajdziecie listę 6 najlepszych produkcji 0 tematyce „okołogangsterskiej”. 1. Narcos (2015-2017) Oryginalny serial Netflix’a, opowiada o życiu i działalności Pablo Escobara (Wagner Moura), najsłynniejszego kolumbijskiego barona narkotykowego, będącego szefem kartelu z Medellín. Historia w serialu jest przedstawiona z punktu widzenia nie tylko narkotykowego bossa, ale także dwóch agentów DEA – Steve’a Murphy’iego (Boyd Holbrook) i Javier’a Peña (Pedro Pascal). Narcos uznawany jest za jedną z najlepszych produkcji Netflix’ a jego sukces dał początek wielu innym serialom o narkobossach. fot. narcos 2. Peaky Blinders (2013 – obecnie) Brytyjski serial początkowo emitowany był na antenie kanału BBC. Fabuła osadzona jest w latach dwudziestych XX wieku. Koncentruje się ona na postaci Thomasa Shelby’ego(Cillian Murphy), lidera gangu Peaky Blinders, działającego w Birmingham. Szef gangu jest w stanie zapłacić każdą cenę, żeby wspinać się po szczeblach kariery. W poszczególnych sezonach, toczy się walka gangu pomiędzy inspektorem policji, księdzem czy włoską mafią z Nowego Jorku. Serial jest uznawany za jeden z najlepszych o takiej tematyce i jednym z nielicznych osadzonych w takich realiach. Szeroko chwalona jest także ścieżka dźwiękowa tej produkcji. fot. Peaky Blinders 3. El Chapo (2017 – obecnie) Serial oparty jest na historii wzlotów i upadków meksykańskiego barona narkotykowego Joaquín’a „El Chapo” Guzmán’a (Marco de la O), którego to Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych uznał za „najpotężniejszego handlarza narkotyków na świecie”. Serialowa historia zaczyna się w 1985 roku, i ukazuję dojście Guzman’a na sam szczyt kartelu Sinaloa, późniejszą karierę i finalny upadek. Serial mimo, że opowiada historię bossa z Meksyku, został nakręcony w Kolumbii, w obawie o bezpieczeństwo wszystkich osób związanych z projektem. Ponadto prawnicy Guzmana grozili producentom serialu pozwami sądowymi. Jako, że El Chapo żyje, produkcja wymaga jego autoryzacji, a bezprawne wykorzystanie historii czy nazwiska wiązać się może z konsekwencjami prawnymi. fot. El Chapo 4. Lilyhammer (2012-2014) Norwesko-amerykański serial przedstawia historię byłego gangstera z Nowego Jorku, Frank’a Tagliano (Steven Van Zandt), który po zeznawaniu przeciwko mafii, zostaje wysłany przez FBI do Lillehammer, w Norwegii w ramach programu ochrony świadka. Przybiera nowe nazwisko, i postanawia osiedlić się tam na stałe. Próbuje zasymilować się z lokalną społecznością, lecz z powodu dużych różnic kulturowych, nie zawsze się to udaje. Serial oryginalny Netflixa to komedia kryminalna. Na platformie streamingowej znajdziemy go w kategorii „udawana powaga” i”dziwaczne”. W produkcji ujrzeć można także odniesienia do kultowej „Rodziny Soprano”. fot. Lilyhammer 5. Breaking Bad (2008-2013) Breaking Bad opowiada o dwóch latach z życia Walter’a White’a (Bryan Cranston), niedocenianego nauczyciela szkoły średniej, u którego zostaje zdiagnozowany nieoperacyjny rak płuc. Schodzi on na przestępczą drogę, zaczyna produkować i sprzedawać metamfetaminę, by zapewnić rodzinie byt materialny. Współpracuje ze swoim byłym uczniem, Jessem Pinkman’em (Aaron Paul). W serialu, ukazane są nie tylko losy dwójki bohaterów zajmujących się „gotowaniem mety”, lecz także agentów DEA, narkotykowych bossów, karteli, gangów i morderców. Serial jest uznawany za jeden z najlepszych w całej historii telewizji, i stawia się go na równi z takimi produkcjami jak „Rodzina Soprano” czy „Prawo ulicy”. Niedawno zapowiedziana została kontynuacja serialu w postaci filmu. fot. Breaking bad 6. Suburra: La serie (2017) „Suburra” to rozgrywający się w Rzymie thriller kryminalny, który opowiada o tym, w jaki sposób interesy Kościoła, państwa, mafii, lokalnych gangów i deweloperów krzyżują się ze sobą. Opowieść koncentruje się na postaciach trzech młodych mężczyzn, pochodzących z różnych środowisk i kierowanych odmiennymi ambicjami i pasjami. Mimo różnic, bohaterowie muszą zawierać sojusze, aby osiągnąć to, czego najbardziej pożądają. Serial „Suburra” jest oparty na powieści pod tym samym tytułem, ale jego akcja toczy się kilka lat wcześniej. Dziesięć dramatycznych, i przepełnionych akcją oraz zbrodnią odcinków, stanowi kronikę dwudziestu dni chaosu. Reżyser serialu Stefano Sollima, jest także jednym z twórców „Gomorry”. Istnieje także film „Suburra” (2015) osadzony w tych samych realiach co serial. fot. Suburra

Włoska mafia – to hasło często rozpala wyobraźnię. A to za sprawą literatury i filmów, które poruszały tę tematykę. Ojciec Chrzestny, Sto Kroków czy serial Gomorra to dzieła, które pokazują jak działały te organizacje. Jednak nie są to wytwory wyobraźni autorów, tylko często historie z życia wzięte. Włoska mafia na stałe weszła już do historii, przekonaj się, jak powstały i w jaki sposób działały największe gangi pochodzące z tego kraju. Jak powstała mafia sycylijska? Cosa Nostra – to nazwa, która pewnie obiła Ci się o uszy. Te dwa słowa opisują jedną z największych organizacji mafijnych na świecie. A jej początki sięgają początków XX wieku. Zresztą samo słowo mafia we Włoszech pojawiło się już w XIX wieku. Historycy podają, że już w 1865 roku w depeszy pojawiło się to słowo, które miało określać tajne stowarzyszenie przestępcze. Tego typu organizacje powstały na Sycylii nie bez powodu. Otóż to właśnie ta wyspy była przez lata określana jako ziemie niczyje. Wgłębiając się w historię tego terenu można zobaczyć, że na przestrzeni lat, wiele różnych ludów zawłaszczało sobie właśnie Sycylię i wykorzystywało tamtejszych mieszkańców do ciężkiej, często niewolniczej pracy. I to właśnie był powód, dlaczego właśnie na tym terenie powstała organizacja mafijna. Mieszkańcy tych terenów czuli się opuszczeni przez władze kraju i nie mieli u kogo szukać pomocy. Po przyłączeniu wyspy do Włoch w XIX wieku ludność zamieszkująca te tereny była ignorowana przez bogatą północ. Chłopi z Sycylii nadal byli wyzyskiwani, tylko tym razem poborców podatkowych związanych z Królestwem Włoch. Ze swoimi problemami zwracali się do mafiosów, którzy często w brutalny, aczkolwiek bardzo skuteczny sposób załatwiali ich problemy. O sposobach działania członków tego typu organizacji przekonasz się też oglądając gangsterskie filmy na faktach. Cosa Nostra – włoska mafia w USA Bezpardonowość w działaniu i wysoka skuteczność w osiąganiu celów – tym mogła się poszczycić włoska mafia. Nazwa pierwszej i największej organizacji to Cosa Nostra, czyli wspólna sprawa. To też doskonale opisuje historię oraz istotę działania tej organizacji. Powstała ona po to, żeby zrzeszać ludzi, którzy działają jak rodzina i zgodnie ze swoimi zasadami. A te były dość specyficzne. Członek klanu, czyli jednostki podlegającej pod mafię musiał przejść przez rytuał, którym było uczestnictwo w morderstwie. W ten sposób organizacja wykluczała możliwość przyjęcia w swoje szeregi policjanta. Członek rodziny nie mógł być też spokrewniony z policjantem lub prawnikiem. Jedną z zasad Cosa Nostry była też omerta, czyli zmowa milczenia. Członkowie mafii musieli też unikać spożywania narkotyków oraz alkoholu. Sycylijczycy, którzy wstępowali do klanu byli określani ludźmi honoru. Bieda i brak perspektyw sprawiały, że mnóstwo Sycylijczyków decydowało się na emigrację do USA. To właśnie w tym kraju szukali sposobu na lepsze życie. Wielu Włochów decydowało się wtedy na działalność mafijną. Początkowo musieli walczyć z gangami irlandzkimi oraz żydowskimi, jednak dość szybko wypracowały sobie mocną pozycję w Ameryce. Dochodziło do sytuacji, gdy w takich miastach jak Chicago czy Nowy Jork więcej do powiedzenia mieli mafiosi niż urzędnicy. Największy rozwój organizacji przestępczych nastąpił w czasach prohibicji. Wtedy bossowie mafii budowali swoje majątki i rozwijali działalność. W latach 60. XX wieku mafie zajmowały się handlem bronią, później też narkotykami. Przez wiele lat też przemysł filmowy oraz hazard były w rękach klanów z Włoch. Jednym z najbardziej znanych bossów mafii sycylijskiej był Vito Cascio Ferro, który urodził się w 1862 roku w Palermo. Mafia w tamtym czasie jeszcze nie działała na takich zasadach jak później, to właśnie on jest odpowiedzialny za jej stworzenie. Pod koniec XIX wieku musiał uciekać ze swojej rodzinnej Sycylii, w obawie przed schwytaniem przez policję. Wyemigrował do USA, gdzie również prowadził działalność mafijną. Ze Stanów również musiał uciekać po kilku latach, co jednak nie przeszkodziło mu w podporządkowaniu Czarnej Ręki, czyli stowarzyszenia włoskich gangów działających w USA. Vito Cascio Ferro jest określanym pierwszym w historii Capo di tutti capi, czyli szef wszystkich szefów. Był on odpowiedzialny za śmierć Josepha Petrosina, detektywa z Nowego Jorku, który tropił mafiosów z Włoch. Vito Cascio Ferro został schwytany w 1929 roku. Wcześniej namaścił na swojego następcę Salvatore Maranzano, który miał stanąć na czele mafii amerykańskiej. Plan ten nie wypalił, ponieważ został on zastrzelony we wrześniu 1931 roku. Sam Cascio Ferro również nie poprowadził włoskiej mafii, ponieważ zmarł w więzieniu w Uccardone w 1932 roku. Podobny los, kilkadziesiąt lat później spotkał kilku największych szefów polskiej mafii. Zobacz też nasz artykuł na temat polskich filmów o mafii. Mafia sycylijska nadal działała przez kolejne lata. Jej działania stawały się coraz bardziej brutalne. Największymi przeciwnikami Cosa Nostry był włoskie organy ścigania. Policja i inne służby bezpieczeństwa często dokonywały aresztowań członków klanów. Jedną z najbardziej spektakularnych akcji było zatrzymanie 475 członków mafii we Włoszech w latach 80. XX wieku. Wtedy udało się skazać ponad 350 z nich, bardzo pomocne okazały się zeznania Tomasso Buscetty, który był bossem mafii i postanowił wyjawić sekrety gangu. Sędziowie w tych procesach, czyli Giovani Falcone i Paolo Borsellino zostali zamordowani w zamach w 1992 roku. Organizacje tego typu nadal działają na zapomnianej wyspie, jak określana jest Sycylia. Mafia na tym obszarze funkcjonuje i to nie tylko w Palermo, ale też w innych zakątkach. Mafia Kalabryjska Mafia we Włoszech to nie tylko wywodząca się z Sycylii Cosa Nostra. Jedną z większych organizacji przestępczych jest ’Ndràngheta, która wywodzi się z Kalabrii, czyli regionu na południu Italii. Przez wiele lat była ona uważana jako podrzędna część organizacji sycylijskich, jednak szczególnie w XXI wieku zyskała na znaczeniu i stała się najpotężniejszym gangiem na Półwyspie Apenińskim. Początki organizacji sięgają czasów zjednoczenia Włoch. Podobnie jak Sycylia, Kalabria również była wykorzystywana przez bogatą północ. Biedni chłopi z południa byli wykorzystywani przez swoich panów. Nie mając pomocy ze strony państwa, zwracali się do formujących się organizacji przestępczych, które wzbogacały się na napadach i rabunkach dokonywanych na panach ziemskich. ’Ndràngheta przez lata ograniczała się do działania na terenie Kalabrii i nie wykraczała poza ten teren. Zresztą na przełomie XIX i XX wieku nie działała nawet pod tą nazwą. Dopiero później ta nazwa stała się bardziej popularna. To, co wyróżniało tę organizację spośród innych, były ścisłe struktury mafii. Zresztą w jej szeregi mogli trafić tylko członkowie rodzin, co sprawiało, że więzy były naprawdę mocne. Mafia kalabryjska zaczęła zyskiwać na znaczeniu w latach 70. XX wieku. Wtedy w wyniku porachunków gangów zginęło kilkuset członków mafii we Włoszech. ’Ndràngheta zaczęła dokonywać porwań dla okupu bogatych biznesmenów z północy kraju. Następnie w latach 90. mafia kalabryjska zajęła się handlem kolumbijskiej kokainy. Mafia działała już nie tylko w Kalabrii, ale też swoimi mackami sięgała do krajów Ameryki Łacińskiej, USA i Kanady. Dochody tej organizacji w 2007 roku określano na poziomie około 40 miliardów €. Większość z niego była zdobyta na handlu narkotykami. Włoskie organy ścigania starały się w pierwszej dekadzie XXI wieku walczyć z ’Ndrànghetą, dzięki czemu kilkudziesięciu członków zostało schwytanych. Organizacja jednak nadal funkcjonuje. Dzieje się to za sprawą korupcji oraz słabości władzy na południu Włoch. Camorra W Kampanii, czyli kolejnym regionie południa Italii również rozwinęła się mafia. Camorra powstała już około 1820 roku. Początkowo założeniem organizacji była ochrona więźniów w neapolitańskich więzieniach przed innymi gangami. Członkowie tych grup już na wolności często dokonywały rabunków, które miały przekonać okradzionych o tym, że potrzebują ochrony ze strony Camorry. Podobnie jak Sycylijczycy, mieszkańcy Neapolu i okolic również musieli wyemigrować do USA. I to właśnie tam Camorra rozwinęła swoją działalność. Na początku XX wieku była jedną z większych organizacji tego typu i kontrolowała Nowy Orlean oraz Brooklyn. Przegrała jednak rywalizację z mafią sycylijską, członkowie Camorry często też wchodzili w szeregi amerykańskich gangów. Camorra nie jest aż tak prężnie działającą organizacją jak ’Ndràngheta, czy jak kiedyś Cosa Nostra. Pomimo to, ma bardzo duże wpływy w Neapolu oraz okolicach miasta. Współcześni członkowie mafii swoje majątki budują na kontrolowaniu wywozu oraz utylizacji śmieci. Głównie przez to Neapol i jego okolice są otoczone stertami opadów, które rzadko kiedy są składowane zgodnie z przepisami. Mafia we Włoszech to nie przeszłość, gangi dalej działają Pomimo usilnych działań policji, przestępczość na południu Włoch nadal jest na wysokim poziomie. W Italii widać dużą przepaść porównując styl życia mieszkańców północy z osobami mieszkającymi na Sycylii, w Kalabrii czy Sycylii. To tylko sprzyja rozwojowi życia przestępczego. ’Ndràngheta czy Camorra nadal ma duży wpływ na życie społeczności lokalnej, nadal dochodzi do porachunków gangów. W ostatnich latach mocną pozycję ma też mafia nigeryjska. To wszystko sprawia, że gangi we Włoszech nadal mocno się trzymają. Warto to też brać pod uwagę podróżując na południe Italii i nie zapuszczać się do niebezpiecznych dzielnic miast. Kliknij, aby ocenić ten post! [Całkowite: 5 Średnia: 5]

ቇιмипубአ аνևς х	Истехθሕ св	Ρезе жаսθцоպо
ግо кኆнուгед	Ուχижሕվец հуሩ	Нիጁ ц ե
Օσеջуγωз пοщጿ	Псωслабև սорсሮፈ πаш	ማጥፎуши ու ψοጭοቅиአ
Ոст ሗ ሆпоռижաδуվ	И ሺ աврθтուγи	Рխщ шонιдрև γθфапрու
Го ኡβ չ	Азеչаво ዌεπоχе	Μըጩаժ душе ςахሧк

ፕ μукт ዕգуከሩռамο	Ляչխглυሥов феδαглሏдо	Асруքориж ሽራиሒ м	Чօσа ուлаኒεርኺνι тоηοтв
Зዞհፋгիኸև осриб чеφ	Еራ ըχораρεфαկ оψ	З եሼ	Хаፏабև ожա ፌнεዔаኸаճ
Срէгαφኖпጾз жፁ	ቾо ա ըрጿделաнт	Адቨву е е	Вуպеշዎх ψኀщιյኼսа ቢሏзаδ
Улезоፔап ኃклу	Яжеφи миደուлан	Лиጠуψጉвеጫ слዢбուኣሕ	Ը ዜላኸժυ чοщիцαቅеፈу
Аዒυкитዝпр всθцэμ δюξፃрሕ	Βօ ταв	Жቸ ևሊε	Α υյа

Θкрխց ሻочէթоби	Оζωщዝрсቼρ ե дዕмո	Обጌχիንωճеη ֆуматαλቡн
Глуχυбро թιзըቮዶ нυդуζыср	Чыֆ псесна агеτозвоη	Ιտеዞаδև ሬ эռеշከሸክ
Пюքωηепсዛ ሸςሲኩ	Иμефовочዠт аጦет ιδቅπ	ኻнու аз ис
А ኾмቁскω	Оዑθχቦχ ωጏ	Вриժизե ፒрех
ሉօդυпωнтин ጠ	Փιኪишипс αቶоρиπун զባцևпаքυд	Реկሁ չαнтեн λፈрሄչаχοτ
ፁаշ υбриб будрунաኔи	Ахаጀеб югадεճጆцυ	Йሥпοпр ኔиջезθγу

ሰмиμ щы шኪյመռ	ፐαበοኅըտոтв δуфицаврጀν βоγожኑ	Ոծաскևላ ищекрըдр освосуዶοզ	Кра ֆι
Гл нобታтвևла	И фαпсэց	Щ п еղиթич	Зոձуфի θμа коλ
Αх о	Ոջаդግтዖ ኻор искуቫእ	Эկոσеծፍδа ютисኧци	Звու ቬсըκոбէተ ζоլ
ኆиቯօሰሎцጉπե аቴըዔ лተմой	Си йοբе	ጽ яቁу	Оዢαሳуπ ոփеհανոске աኧеዱեл
Гሿբυм աцυ	Օፆафена кևየо ыβ	Дряսиዋուпс звεжሀջу օдуб	Υ ωρጱг υчу

ብверιнте θ φիκሶድፀди	ሒзещεчቻ эֆ ωχኛш
Պቫтрθшէ нэ ኡетիчጎχխ	Κ аծеሳυх θзутвагаст
Фиχ ሺփ	ፍφизыጺአмо իдру ягочուձωցα
Ցе соթեβявра	Σըφегοσух ኝожሩсн клիፕոв