"Hen za chmurami tam chciałbym bardzo już być, hen za chmurami tam z moim Ojcem już żyć" Kochani moi!! Znów mija tydzień a może i więcej trochę dni, kiedy zasiadam i piszę do Was kilka słów. Ten post miał być inny, no ale...właśnie powitałam Was słowami pięknej pieśni religijnej, jak pewno niektórzy z Was wiedzą, pieśń tą śpiewa się w niezbyt przyjemnych okolicznościach. Otóż w piątek kiedy wracałam do domu dostałam wiadomość, że zmarł mój kochany wujek. Wiedzieliśmy, że szybciej czy później Pan powoła go do siebie, bo od grudnia praktycznie, z przerwą na święta był w szpitalu...jednak ciągle była nadzieja na wyzdrowienie. Niestety w piątek rano odszedł do Pana. Przeżył 80 lat - wiek piękny, ale mimo wszystko i tak nie czas na umieranie. Bardzo to wszystko przeżyłam znów stając w prawdzie, że życie nasze jest bardzo kruche. Wczoraj odbył się pogrzeb. Piękna uroczystość. Właściwie to myślałam, że jakoś przetrwam. Lecz najpierw poszliśmy się pożegnać i już kiedy w progu kaplicy zbolali najbliżsi powiedzieli, że zmarły już czeka i zobaczyłam wujka w trumnie to się rozpłakałam. Potem w kościele podczas mszy nie umiałam powstrzymać łez. A ksiądz tak pięknie mówił, tak bardzo dziękował wujkowi za całe życie, za wszystko..potem znów było ok no i na cmentarzu. Cieszę się, że byłam na tej uroczystości bo spełniłam ostatnią powinność, ale ogólnie ów dzień bardzo mnie wyczerpał. Potem oczywiście byłam na stypie, co uważam za totalną porażkę. Nie powinno być takich "imprez". Z początku wszyscy zbolali, wycierają łzy, a przy kawie...ludzie zapominają się z jakiej okazji i na czyją cześć się tu spotykają. Nie powiem najbliżsi ale to najbliżsi spotykają się w domu u rodziny zmarłego na kawie i tyle. A nie, na stypę przychodzą ludzie , których tak na prawdę się nie zna, bo widzi się ich tylko na pogrzebach. Chore, dla mnie bardzo chore. To tyle na dziś. Przepraszam ale musiałam się tym z Wami podzielić.